ANAKATA by Kostas Argyros

Εξαιρετικό το συνολάκι σας...

2011-07-05T03:04:00.001-07:00

Δηλαδή αν κάποιος δεν έχει δραχμή στην τσέπη, έχει υποθηκεύσει τα υπάρχοντα του, εξαρτάται από τρίτους να του πληρώσουν φως, νερό, τηλέφωνο, του υπαγορεύουν αυτοί που του δανείζουν με το σταγονόμετρο τι θα φάει, που θα πάει και πως θα ντυθεί, τον έχουν στριμώξει να βγάλει στο σφυρί το αυτοκίνητο του, το ποδήλατό του, το δαχτυλίδι της γιαγιάς του και ότι άλλο αξίας έχει, και να νοικιάσει και το ένα ελεύθερο δωμάτιο του σπιτιού του σε ξένους, αυτός ο κάποιος αισθάνεται κυρίαρχος του εαυτού του; Και καλά αυτός μπορεί να αισθάνεται... Είναι όμως; Δηλαδή όλοι αυτοί που τα βάζουν με το Γιούνκερ για αυτό, που είπε περί "εθνικής κυριαρχίας" που ζουν; Νοείται κυριαρχία χωρίς οικονομική αυτοδυναμία; Αλλά προφανώς εδώ έχουμε να κάνουμε με το περίφημο "ο βασιλιάς είναι γυμνός" εις τη νιοστή... Μας έχουν ξεβρακώσει όλους ομαδικά και εμείς ανταλλάσσουμε σχόλια για το τι ωραία συνολάκια φοράμε...

Στενός κορσές

2011-07-05T03:02:00.001-07:00

Ζούμε την αρχή της διάλυσης της Ευρωζώνης ή μήπως η ελληνική κρίση θα μπορούσε να είναι "η μαμή της αλλαγής" για περισσότερη Ευρώπη, για μια πιο δίκαιη αρχιτεκτονική της ΟΝΕ, που θα διαθέτει και τα εργαλεία για την αντιμετώπιση ανάλογων κρίσεων στο μέλλον; Το ερώτημα αυτό σε καμιά περίπτωση δεν έχει απαντηθεί ακόμα αλλά η κρισιμότητα της κατάστασης αποδεικνύει ότι η απάντησή του δεν σηκώνει άλλες αναβολές. Η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία καλείται να ξεπεράσει την ατολμία της, να σταματήσει να ακολουθεί απλά τις αγορές και να προχωρήσει σε αποφάσεις, που θα δώσουν και πάλι μια προοπτική στους πολίτες, θα τους κάνουν να δουν και πάλι με θετικό μάτι το κοινό νόμισμα, το οποίο σήμερα σε πολλές χώρες το απορρίπτουν.

Για το αν και πως θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο μιλούν στους "27 της Ευρώπης", οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι και ευρωβουλευτές. Η εκπομπή ερευνά ακόμα το ρόλο των περιβόητων οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης, τη σημασία προτάσεων για ένα ευρωομόλογο και τη φορολόγηση των κερδοσκοπικών χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και δείχνει ποιοί βγήκαν κερδισμένοι από την παρατεταμένη "κρίση χρέους" της Ελλάδας αλλά και ποιοί εκτός Ευρώπης ανησυχούν για το ενδεχόμενο κατάρρευσης του ευρώ.

Μιλούν οι Γιάννης Στουρνάρας, Ξενοφών Γιαταγάνας, Γιάννης Τόλιος, Αννυ Ποδηματά, Αλκμαν Γρανίτσας, Ούντο Μπούλμαν και Βόλφ Κλιντς.

Αυτό το Σάββατο στις 16:00 στη ΝΕΤ, οι "27 της Ευρώπης".

«1 φεστιβάλ, 3 ταινίες και οι 27»

2011-07-05T03:00:00.001-07:00

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Πολιτισμού Πάτρας

web site www.independent.gr
e-mail info@independent.gr

«Όχι δεν είναι χίμαιρα
να καβαλάμε τ' όνειρο τη θείαν ετούτη μέρα
που όλα, ορατά κι αόρατα, κι' εμείς και τ' άτια μας κι οι θεοί,
αιώνια σφαίρα !»

Άγγελος Σικελιανός

Στα δύσκολα χρόνια του μνημονίου-μεσοπρόθεσμου κάποιοι συνεχίζουν να αντιστέκονται με κάθε μέσον σε κάθε επίπεδο. Και στους δρόμους με τις πορείες και στις απεργίες αλλά και μέσα από τους λεωφόρους του πολιτισμού.
Επηρεασμένοι από τους στίχους του ποιητή η Οργανωτική Επιτροπή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου & Πολιτισμού Πάτρας- «Διεθνές Πανόραμα», που φέτος θα είναι η 13η διοργάνωση του (ελπίζοντας), συνεχίζει την πορεία για την φετινή ολοκλήρωση του μέσα από τον «Ιστορικό συμβιβασμό». Έναν συμβιβασμό ανάμεσα στην κινηματογραφική τέχνη και την τηλεόραση, ξεφεύγοντας από τις αγκυλώσεις της «δήθεν σύγκρουσης» ανάμεσα κινηματογράφου και τηλεόρασης. Πιστεύοντας πως δεν είναι πρωτεύον το μέσον προβολής ενός δημιουργήματος αλλά το ίδιο το δημιούργημα και τα μηνύματα που εκπέμπει ο δημιουργός του.

Αποφασίσθηκε το φεστιβάλ φέτος να συνεργασθεί με την εκπομπή της ΝΕΤ "27 Της Ευρώπης" του Κώστα Αργυρού.

Έτσι θα προβληθούν τα ντοκιμαντέρ:
1) Brain Drain – Διαρροή Εγκεφάλων - διάρκεια 46': 26''
Περισσότεροι από 100.000 νέοι Έλληνες επιστήμονες ζουν και εργάζονται σήμερα στο εξωτερικό. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούριο αλλά με την οικονομική κρίση δείχνει να επιτείνεται. “Brain Drain” δηλαδή διαρροή ή αποστράγγιση εγκεφάλων το αποκαλούν διεθνώς και υπάρχουν χώρες, που προσπαθούν να το αντιμετωπίσουν, για να προσελκύσουν ξανά μέσα από κίνητρα το ανθρώπινο κεφάλαιό τους σε μια πορεία ανάπτυξης.

2) "Bad News" - διάρκεια 46':46''
Οι επιστήμονες έχουν ήδη αποφανθεί, ότι είναι μια βασική ενστικτώδης ανθρώπινη αντίδραση να δίνουμε προσοχή στις ειδήσεις, που θεωρούμε ως "απειλητικές". Αρκεί όμως αυτή η εξήγηση για τις υπερβολές, που βιώνουμε καθημερινά στα ΜΜΕ, ως συνέπεια του χιλιοειπωμένου αξιώματος "only bad news are good news"; Και γιατί οι "κακές ειδήσεις" πρέπει πάντα να στηρίζονται στην υπερβολή, στην απλοποίηση και στην επανάληψη, που αναπαράγει τα στερεότυπα και στοχεύει στο συναίσθημα;

3) "Αυτό που θέλουν οι γυναίκες" – διάρκεια 41':40''
Σε ολόκληρη την Ευρώπη του σήμερα οι γυναίκες συνεχίζουν να αμείβονται κατά μέσο όρο κατά 20% λιγότερο σε σχέση με τους άνδρες. Υπάρχουν αμέτρητες εταιρείες, που οι γυναίκες απουσιάζουν παντελώς από τα διοικητικά τους συμβούλια. Γιατί συνεχίζει να διαιωνίζεται αυτή «η κουλτούρα της τεστοστερόνης» και πως εξηγείται το «pay gap», το συνεχιζόμενο χάσμα στις αμοιβές μεταξύ των δύο φύλων;

"Στο θρανίο"

2011-06-18T07:03:00.000-07:00

Σάββατο 25 Ιουνίου στις 16:οο, στη ΝΕΤ

Μπορούμε να θεωρούμε “αριστούχο” ένα μαθητή, που καταφέρνει να εισαχθεί σε μια πανεπιστημιακή σχολή αλλά αδυνατεί να διαβάσει ένα χάρτη, να συμπληρώσει σωστά μια αίτηση προς μια υπηρεσία ή να διαλέξει μεταξύ δύο παρόμοιων προιόντων το πιο συμφέρον; Πόσο προσανατολισμένο είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα στο να παρέχει γνώσεις και δεξιότητες που θα αποδειχτούν χρήσιμες στους αυριανούς πολίτες στην καθημερινότητά τους; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα, που θέτει η έρευνα PISA, που ξεκίνησε το 2000 με ευθύνη του ΟΟΣΑ και γίνεται ανά τρία χρόνια σε πάνω από 70 χώρες.

Τα αποτελέσματα για την Ελλάδα δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντικά και για αυτό αντιμετωπίστηκαν συχνά από πολιτική ηγεσία και συνδικαλιστές εκπαιδευτικούς με αρκετή καχυποψία. Στην ουσία όμως, απλά επιβεβαιώνουν κάτι το οποίο γνωρίζουμε, όπως επισημαίνουν στους “27 της Ευρώπης” αρμόδιοι για τη διεξαγωγή της έρευνας και εκπαιδευτικοί από διάφορες βαθμίδες. Η παιδεία μας είναι συχνά ακαδημαϊκή, θέλει τον καθηγητή ρήτορα και το μαθητή ακροατή και προωθεί ακόμα σε μεγάλο βαθμό την αποστήθιση, κοινώς “παπαγαλία”.

Η εκπομπή ασχολείται με το φινλανδικό, “πρότυπο” εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο σταθερά κατακτά την καλύτερη κατάταξη μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, δείχνει τον έντονο προβληματισμό που προκάλεσαν τα αποτελέσματα σε άλλες χώρες, όπως η Γερμανία και ταξιδεύει σε χώρες, που απροσδόκητα βρέθηκαν με πολύ καλή βαθμολογία παρά τα οικονομικά τους προβλήματα, όπως η Πολωνία.

Μιλάμε ακόμα με την αρμόδια επίτροπο της ΕΕ, Ανδρούλα Βασιλείου για τις διαφορές ανάμεσα στα εκπαιδευτικά συστήματα στην Ευρώπη και δείχνουμε πως τέτοιες διαφορές υπάρχουν ανάμεσα και σε περιοχές της ίδιας χώρας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Βελγίου.

Παραφροσύνη

2011-06-18T07:01:00.001-07:00

Η παραφροσύνη της όλης ιστορίας είναι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια "σοσιαλιστική" κυβέρνηση, που της επιβάλλεται από την άκρως νεοφιλελεύθερη Ευρώπη μια συνταγή που θυμίζει δόγματα βγαλμένα από την ναφθαλίνη της εποχής που κάποιοι θρησκευτικά πίστευαν στις δυνάμεις του "αόρατου χεριού" και με μια συντηρητική αντιπολίτευσηπου βγαίνει συνέχεια από τα... Αριστερά, ζητώντας να αρνηθούμε στους Ευρωπαίους αυτά που μας υποδεικνύουν. Αλλά γιατί δε μπορεί ο κύριος Σαμαράς να τους το πει απευθείας; Γιατί δεν τους έχει πείσει ότι δε μπορούν να μας σφίγγουν έτσι το λαιμό; Πολιτικοί του φίλοι είναι.
Και υπήρξε άραγε κάτι που φοβήθηκε κάποια στιγμή ο κύριος Παπανδρέου και αποφάσισε να πάει κόντρα σε αυτά που έλεγε δύο χρόνια πριν για τους κερδοσκόπους και τις αγορές; Κάποια απειλή, κάποια πληροφορία; Τι ήταν αυτό; Δε μπορεί να μην του έχει πει κανείς ότι ο λογαριασμός αυτός δεν έβγαινε.
Και γιατί κανείς δεν λέει ανοιχτά στο λαό, πως πλέον όχι μόνο οι εχθροί μας, αλλά και οι φίλοι μας λένε ότι δεν υπάρχει διέξοδος για μας μέσα σε αυτή την Ευρωζώνη, όπως είναι σήμερα με τη σημερινή δομή, τους σημερινούς συσχετισμούς και τις σημερινές ιδεολογικές αγκυλώσεις.
Η ουσία είναι απλή. Αν δεν υπάρξει μια πανευρωπαϊκή αντιμετώπιση της αποκαλούμενης "κρίσης του χρέους", αν δεν το απαιτήσει αυτό ένα πανευρωπαϊκό κίνημα, τότε ο δρόμος της Ελλάδας θα είναι πολύ μακρύς και δύσβατος και στο τέλος ο λογαριασμός θα μας έρθει σε δραχμές. Και γίνεται ολοένα και πιο φανερό, πως κάποιοι αυτό ήδη το ξέρουν, απλά προσπαθούν να μην το χρεωθούν οι ίδιοι. Αλλά έχουν κάνει ήδη τα κουμάντα τους...

Ζητήματα επιβίωσης

2011-06-18T06:59:00.001-07:00

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από τη σημερινή συνάντηση Σαρκοζί-Μέρκελ στο Βερολίνο; Ισως κάποια πρακτικά βήματα για να δοθεί μια ανάσα στην Ελλάδα αλλά και στην ίδια την Ευρωζώνη, μέχρις ότου αποφασίσουν να βάλουν οι Ευρωπαίοι στο τραπέζι κάποια πιο θεμελιώδη ζητήματα. Τα όσα έγιναν τις περασμένες ημέρες στην Αθήνα θορύβησαν αρκετούς και τους έκαναν να καταλάβουν, πως η ολική καταστροφή δεν αποτελεί πια ένα θεωρητικό σενάριο στα χαρτιά και για το μέλλον.

Το θετικότερο στοιχείο, που αναδείχθηκε από τις όλες συζητήσεις είναι ότι αρκετοί είναι αυτοί στην Ευρώπη που θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα γιατί πραγματικά πιστεύουν ότι η κατάρρευσή της θα είναι ολέθρια για ολόκληρη την Ευρωζώνη. Το επόμενο βήμα θα είναι να καταλάβουν ότι η Ευρωζώνη απειλείται στην ουσία από δικές της κακοτεχνίες και αγκυλώσεις και όχι από την "μικρή" ελληνική οικονομία.

Η ουσία είναι, ότι όσο η πολιτική θα σέρνεται πίσω από τις "αγορές", πίσω από κάποιους υπολογιστές δηλαδή που νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες τους ταϊζουν με στοιχεία και τους αφήνουν να κάνουν υπολογισμούς με μοναδικό στόχο τη σπέκουλα τόσο συχνότερα οι οικονομίες της Ευρώπης θα βρίσκονται αντιμέτωπες με σενάρια φρίκης, που θα προσπαθούν να αποτρέψουν με ελιγμούς. Αλλά κάποια στιγμή η πολιτική θα πρέπει να καταλάβει ότι οι ελιγμοί δεν αρκούν και θα χρειαστεί και μια αλλαγή πορείας, που θα συνεπάγεται και συγκρούσεις αλλά και αναθεώρηση κάποιων λογικών που κυριάρχησαν στην αρχιτεκτονική της ευρωζώνης. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο, ειδικά υπό τους παρόντες συσχετισμούς και με δεδομένη την έλλειψη πολιτικής βαρύτητας των περισσσότερων Ευρωπαίων ηγετών. Αλλά είναι μια κουβέντα που αναγκαστικά θα γίνει αφού οι "αγορές" θα γίνονται ολοένα και πιο αχόρταγες και κάποια στιγμή όλοι θα συνειδητοποιήσουν ότι το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν ήταν ο μεγάλος αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα. Οχι ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα. Αλλά θα πρέπει να πάψουν να μπλέκονται δύο εντελώς διαφορετικές συζητήσεις και το "ελληνικό πρόβλημα" να χρησιμοποιείται σαν "κουκούλα" για δομικές αδυναμίες και "κακοτεχνίες" του συνολικότερου ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Μόνο αν μπορέσουν να διαχωριστούν αυτές οι δύο συζητήσεις θα μπορέσουμε και εμείς να δούμε πιο ψύχραιμα το δικό μας πρόβλημα και να κάνουμε κάποια πιο γενναία βήματα, έχοντας καταλάβει ότι αυτό δεν είναι κάποια επιταγή, κάποιας τρόικας αλλά ζήτημα δικής μας επιβίωσης. Οπως ζήτημα επιβίωσης θα είναι και για τους Ευρωκράτες να καταλάβουν ότι πίσω από τους αμείλικτους αριθμούς υπάρχουν και άνθρωποι.

Η κρίση (της αξιοπιστίας) του τύπου...

2011-06-01T00:01:00.001-07:00

Συνέδριο του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού

Αθήνα 28.05.2011

Παρέμβαση του Κώστα Αργυρού, Δημοσιογράφου ΝΕΤ

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την παραδοχή ότι υπάρχει κρίση του τύπου, αν και αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα. Αυτό που ίσως θα έπρεπε να πει κανείς, είναι ότι υπάρχει μια κρίση των παραδοσιακών μέσων, τα οποία φαίνεται να μην είναι πια σε θέση να επιτύχουν την διείσδυση, που είχαν σε άλλες εποχές. Από την άλλη όμως ο κόσμος σήμερα έχει πολύ περισσότερους τρόπους για να πάρει πληροφορίες, συνεπώς είναι λογικό τα παραδοσιακά μέσα να έχουν χάσει την πρωτοκαθεδρία τους και να έχουν πέσει σε φάση περισυλλογής και αυτοσκόπησης. Και ο ορισμός του τύπου θα έπρεπε ίσως να είναι πιο γενικός και να πιάνει και άλλα κανάλια επικοινωνίας. Ας μείνουμε όμως στην παραδοχή ότι ο Τύπος, όπως τουλάχιστον συμβατικά τον κατανοούμε οι περισσότεροι περνά κρίση.

Αυτό που προσωπικά θεωρώ πιο ουσιαστικό, για να ορίσουμε και το πλαίσιο της συζήτησής μας είναι αυτό που λέμε κρίση αξιοπιστίας του τύπου. Γιατί θεωρώ ότι είναι κι αυτό για το οποίο δικαιούται να έχει γνώμη ένας δημοσιογράφος. Ως γνωστόν στην Ελλάδα έχουμε όλοι γνώμη για όλα και σπαταλάμε το χρόνο μας, συζητώντας θεωρητικά για το πως εμείς θα κάναμε καλύτερα την δουλειά κάποιων άλλων, αν ήμασταν στη θέση τους. Δεν θα μιλήσω λοιπόν ούτε για τα διαφημιστικά έσοδα που λείπουν, ούτε για τα υπόγεια κανάλια της χρηματοδότησης που μπορεί να μας συντηρούσαν μέχρι πριν κάποιο διάστημα, ούτε για τις όποιες άλλες στρεβλώσεις στο εμπορικό οικοδόμημα, που προφανώς ήταν κακοστημένο και για αυτό και ταρακουνιέται τόσο επικίνδυνα.

Τι φταίει λοιπόν για την κρίση αξιοπιστίας του τύπου. Γιατί όλο και λιγότεροι άνθρωποι επικαλούνται σαν επιβεβαίωση των ισχυρισμών τους σε μια καθημερινή κουβέντα φράσεις όπως «το διάβασα στην εφημερίδα» ή «το είδα στην τηλεόραση»;

Νομίζω ότι γι' αυτό είμαστε σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι εμείς οι δημοσιογράφοι γιατί πάψαμε προ πολλού να θεωρούμε τον εαυτό μας δημοσιογράφους, δηλαδή αυτό που κλασσικά οριζόταν ως ο μεσάζοντας δηλαδή μεταξύ των γεγονότων και της υπόλοιπης κοινωνίας (ναι φίλοι δημοσιογράφοι υπάρχει και η υπόλοιπη κοινωνία εκτός από το δικό μας μικρόκοσμο). Και από τη στιγμή που εμείς χάσαμε την αξιοπιστία μας και στερήσαμε από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας το λόγο να ασχολείται μαζί μας, κρυφτήκαμε πίσω από την κρίση του τύπου -την οποία αποδίδουμε συνήθως σε μια νομοτέλεια που έρχεται από τις τεχνολογικές εξελίξεις- για να μην αναζητηθούν οι δικές μας ευθύνες.

Σε αυτό συνετέλεσαν φυσικά πολλοί λόγοι. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ήταν ζήτημα ελλιπούς εκπαίδευσης, όχι με τον τρόπο που λένε κάποιοι στα παράθυρα «όλα είναι θέμα παιδείας». Εγώ θα προτιμήσω να γίνω πιο συγκεκριμένος. Οι εξελίξεις της τεχνολογίας και πάνω από όλα η επιβολή της "τηλεοπτικής γλώσσας" στην δημοσιογραφία αντιμετωπίστηκαν με δέος από ανθρώπους που αρχικά δεν τις καταλάβαιναν και μετά προσπάθησαν να τις προσαρμόσουν στις δικές τους ικανότητες, χωρίς να μπουν στον κόπο να επιδιώξουν να διευρύνουν τις ικανότητες αυτές. Γενικά είναι ένα πρόβλημα των δημοσιογράφων ότι συχνά θεωρούν ότι μπορούν να προσαρμόσουν τα πάντα στις δικές τους συνήθειες. Κάτι που στις πιο ακραίες του μορφές μπορεί να εκφράζεται από την άρνηση κάποιων παλιών να γράψουν σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, κάτι που βεβαίως σπανίζει πλέον, αλλά δεν έχει απολύτως εκλείψει από τις εφημερίδες. Αλλά αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα απλό γινάτι και σίγουρα δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας. Για μένα το μεγαλύτερο πρόβλημα προέκυψε από το γεγονός ότι την "χρυσή εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης" στις αρχές της δεκαετίας του 90 επεβλήθηκαν άνθρωποι και συνήθειες που δεν είχαν ούτε την απαραίτητη παιδεία ούτε καμιά δεοντολογία και μετατράπηκαν σταδιακά σε "σχολή" που έβγαζε νόμους και αξιώματα, κλωνοποιούσε συμπεριφορές και φυσιογνωμίες, χωρίς κανείς να τολμά να τους αμφισβητήσει.

Για να γίνω πιο κατανοητός θα σταθώ στην προσπάθεια, που κάνουν συχνά συνάδελφοι των εφημερίδων να στήσουν στις σελίδες τους "μικρές στατικές τηλεοράσεις" ή κουτάκια που τους θυμίζουν ίντερνετ. Ετσι όπως τουλάχιστον καταλαβαίνουν το ίντερνετ οι ίδιοι. Κάποια στιγμή επειδή τα νέα μέσα στηρίζονταν κυρίως στην δύναμη της εικόνας, οι δημοσιογράφοι του γραπτού λόγου άρχισαν να γυρνούν την πλάτη στο γραπτό λόγο. Κλάδεψαν οι ίδιοι το κλαδί στο οποίο κάθονταν. Αφαίρεσαν από το μέσο, που το αγοράζεις γιατί έχεις λόγο να διαβάζεις το να έχεις λόγο να διαβάζεις και μετά αναρωτιόντουσαν γιατί κανείς δεν τους διαβάζει. Έδωσαν σημασία στο στιγμιαίο που στοχεύει στο να εντυπωσιάσει κεντρίζοντας τα συναισθήματα ή ακόμα χειρότερα μερικά από τα πιο πρωτόγονα ένστικτά μας. "Εφημεριδάδες", που έγιναν τηλεορασάδες και μετά ξαναγύρισαν στις εφημερίδες επέβαλαν ακόμα πιο ολοκληρωτικά αυτή την τάση, αφού είχαν και την έξωθεν καλή μαρτυρία της τηλεοπτικής τους επιτυχίας την οποία και κραυγαλέα επιβεβαίωνε το τζιπ που ήταν αραγμένο ακριβώς μπροστά στην κεντρική είσοδο της εφημερίδας. Έτσι κανείς δεν είχε το σθένος να τους αντικρούσει ή όποιος το έκανε αντιμετωπιζόταν όπως περίπου ο τρελός του χωριού. Ο λόγος λοιπόν υποχώρησε και το περιεχόμενο θεωρήθηκε καθαρά δευτερεύον ζήτημα.

Κυριάρχησε αυτό που εγώ αποκαλώ "τρόικα της ενημέρωσης": απλοποίηση, υπερβολή, επανάληψη. Και από κει και πέρα σαν τους εθισμένους με το πιο σκληρό ναρκωτικό δημοσιογράφοι και τηλεοπτικό κοινό μεγάλωναν την δόση, δοκιμάζοντας τις αντοχές τους.

Σε άλλες χώρες της Ευρώπης υπάρχουν κάποια ελπιδοφόρα μηνύματα. Για παράδειγμα ένας ερευνητής από τη Γερμανία μου έλεγε πριν λίγες ημέρες ότι υπάρχει μια τάση από νέους ανθρώπους να επιστρέφουν και πάλι σε έντυπα, που έχουν να τους προσφέρουν ότι δεν μπορεί να τους προσφέρει ούτε το "οφθαλμόλουτρο", ούτε οι αγώνες ταχύτητας με την πινακίδα της έκτακτης επικαιρότητας. Εντυπα μέσα, που επιχειρούν να πάνε πιο βαθειά στην είδηση, να την αναλύσουν να την τοποθετήσουν στις ιστορικές της διαστάσεις και να ασχοληθούν με τις συνέπειες της προφανώς και θα έχουν πάντα ένα λόγο επιβίωσης. Γιατί είναι στη φύση του ανθρώπου να ρωτά όχι απλά το «τι έγινε» αλλά το «πώς και γιατί».

Το ίντερνετ πιστεύω ότι βοηθά ακριβώς αυτή τη διαδικασία γιατί ενισχύει και πάλι έστω και με πλάγιους τρόπους την ανάγνωση. Γιατί δεν έχει τους περιορισμούς του περιβόητου «πολύτιμου τηλεοπτικού χρόνου» αλλά σου επιτρέπει να γράψεις όσο θέλεις και να δώσεις την ευχέρεια στους άλλους να διαβάσουν ότι θέλουν.

Με άλλα λόγια θεωρώ πως μια πολύ βασική αιτία για την κρίση του τύπου ήταν ακριβώς το ότι αφήσαμε εμείς οι δημοσιογράφοι το περιεχόμενο και ασχοληθήκαμε με το περιτύλιγμα. Ειδικά στην Ελλάδα αυτό έγινε συχνά με χυδαίο τρόπο, επειδή ακριβώς σε αυτή την εξέλιξη πρωτοστάτησαν κάποιοι που δεν είχαν καμιά τηλεοπτική παιδεία. Γιατί είναι διαφορετικό να θες να προβάλεις μια είδηση και να σκέφτεσαι, πως μπορείς να την πακετάρεις σωστά για να την κάνεις τηλεόραση και είναι άλλο να χάνεις την ίδια την ουσία της είδησης επειδή ασχολείσαι αποκλειστικά με τα κορδελάκια, που θα δέσεις γύρω από το πακέτο..

Είναι σαν τα σόου της μαγειρικής περίπου για να μιλάω και με όρους της εποχής. Το "στήσιμο" μετράει, το μάτι ξεγελιέται αλλά στο τέλος αποφασίζει η γλώσσα και το στομάχι. Και όταν την πατήσεις μια δυο και τρεις με τα καλά στημένα πιάτα, μετά δοκιμάζεις με προσοχή, αν όχι με καχυποψία, αν όχι καθόλου.

Η τηλεόραση και η λογική του lifestyle, που αυτή περιέχει επιδείνωσε επίσης και ένα παραδοσιακό πρόβλημα του τύπου. Την ολέθρια σχέση του με την πολιτική. Αν παλιά υπήρχε ένα απλό φλερτ τώρα μιλάμε για έναν έρωτα με πάθος. Μόνο που αυτός ό έρωτας δεν ήταν καθόλου αθώος. Η μανία και των μεν και των δε να παίξουν σε "πρώτο πλάνο", το κυνήγι του εφήμερου εντυπωσιασμού έφερε ακόμα περισσότερα προβλήματα σε αυτή τη σχέση, που έτσι κι αλλιώς πάντα είχε γνώμονα το συμφέρον. Και εδώ η τηλεόραση έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Γιατί η ματαιοδοξία του καλού γραφιά, που τον θαυμάζουν οι συνάδελφοι του ως «υπογραφή» επειδή στα κείμενά του επικαλείται έγκυρες πηγές, ωχριά μπροστά στο ναρκισσισμό του τηλεπαρουσιαστή-ρεπόρτερ-αναλυτή-σχολιαστή επί παντός επιστητού, που βγαίνει για ψώνια με την σύζυγο και τα παιδιά του και γυρνά πίσω ράκος αν δεν βιώσει το υπέροχο συναίσθημα οι νοικοκυρές να γυρνούν για να τον καμαρώσουν. Και καμιά από αυτές να του φωνάξει και κανένα "πες τα αγόρι μου, εμείς σε βλέπουμε κάθε μέρα".

Από τη στιγμή που οι δημοσιογράφοι έγιναν σταρ έπαψε να τους ενδιαφέρει η ενημέρωση ως υποχρέωση τους. Τους απασχολούσε απλά να διατηρήσουν ή να εκτοξεύσουν σε ακόμα πιο ψηλά επίπεδα το σταριλίκι τους. Οι δημοσιογράφοι για παράδειγμα έπαψαν να θεωρούν ότι έχουν καθήκον να ρωτήσουν σε μια ζωντανή συνέντευξη, αυτό που θα ήθελε να ρωτήσει ένας οποιοσδήποτε σώφρων πολίτης. Δεν τους ενδιαφέρει το ερώτημα ή μάλλον η απάντηση. Συχνά άλλωστε διακόπτουν το συνομιλητή τους για να πουν, κάτι έξυπνο πριν αυτός προλάβει να απαντήσει. Αυτό που μετράει είναι η σκηνική παρουσία, ατάκα, η γκριμάτσα, το πονηρό χαμόγελο ή ακόμα και το μυστηριώδες λάγνο βλέμμα όταν μιλάμε για τηλεπαρουσιάστριες.

Όλα αυτά κάνουν φυσικά το δημοσιογράφο πολύ πιο ευάλωτο απέναντι σε πιέσεις των αφεντικών του. Αν δεν υπακούσει δεν θα χάσει απλά μια δουλειά και την ευτυχία να αισθάνεται ότι ανήκει σε μια ομάδα εκλεκτών που καθορίζει την ατζέντα της ημέρας. Θα χάσει το στάτους του, τις παρέες του της υψηλής κοινωνίας, τα προνόμια που του εξασφαλίζει η δημοσιότητα. Θα χάσει γενικώς πολλά. Θα χάσει και το προνόμιο να είναι πρότυπο για κάποια παιδιά, που πάνε σε ΙΕΚ Δημοσιογραφίας και σου λένε από την πρώτη κιόλας μέρα, πως στόχος τους είναι να βγουν όσο γίνεται πιο σύντομα στο γυαλί. Αυτή η προσέγγιση μετέτρεψε πολλούς δημοσιογράφους σε απλούς διεκπεραιωτές εντολές των αφεντικών τους, σε πειθήνια όργανα ανθρώπων που δεν ήταν πια κλασσικοί εκδότες αλλά κρατικοδίαιτοι μεγαλοεργολάβοι και προμηθευτές του Δημοσίου, που διατηρούσαν τα ΜΜΕ μόνο για να μπορούν να επηρεάζουν την κοινή γνώμη και να έχουν την ευκολία να αυτοπροβάλλονται σε αυτά όπως και όποτε αυτοί το επιθυμούν.

Συγγενικό με όλα αυτά είναι και το φαινόμενο του δημοσιογράφου-έμπορου-μάνατζερ. Αυτό είναι και αποτέλεσμα όλων των προηγουμένων. Από τη στιγμή που βλέπω πως γίνονται οι δουλειές μπορώ να τις κάνω και μόνος μου σκέφτηκαν κάποιοι. "Δηλώνω δημοσιογράφος αλλά στο μυαλό μου έχω μόνο μπίζνες, συναλλαγές και συμψηφισμούς". Ανοίγω εταιρείες, πουλάω εκδουλεύσεις, μπαίνω σε Διοικητικά Συμβούλια, δέχομαι δώρα από πολυεθνικές, το παίζω σύμβουλος και πολλά άλλα που και να τα ήξερα δεν θα σας τα έλεγα γιατί τότε δεν θα είχα χρόνο να βρίσκομαι εδώ. Ηταν πολλοί οι "επιτυχημένοι" του χώρου που ακολούθησαν ακριβώς αυτή τη συνταγή. Οσο πιο ανενδοίαστοι ήταν τόσο πιο επιτυχημένοι κατέληξαν. Το μυαλό τους έχασε πλέον την ικανότητα να σκέφτεται δωρεάν. Ολα απέκτησαν μια τιμή σε μια αγορά που ποτέ δεν είχε άλλωστε κανόνες ηθικής. Και το χειρότερο είναι ότι συνεχίζουν να το κάνουν ακόμα και τώρα που όλο αυτό το σύστημα έχει χρεωκοπήσει. Οι ίδιοι συνεχίζουν ακόμα και στις μέρες μας με τη χώρα να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, να αγωνίζονται για μια τελευταία “αρπαχτή”, αφού τελικά σε αυτή τη χώρα το μόνο κόμμα που μοιάζει "άχαστο" είναι το κόμμα του "ότι φάμε κι ότι πιούμε".

Λέω και ξαναλέω λοιπόν. Η κρίση του τύπου είναι κρίση αξιοπιστίας ή ακόμα καλύτερα κρίση περιεχομένου του με κύρια ευθύνη των δημοσιογράφων. Αν οι δημοσιογράφοι δεν είχαν ανεχτεί να εξευτελίζεται καθημερινά συνολικά το συνάφι τους έστω και εξαιτίας των λιγοστών και ακριβοπληρωμένων τότε μπορεί τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Γιατί μπορεί στο κόλπο να ήταν λίγοι και καλοί αλλά ήταν πολύ περισσότεροι αυτοί που ονειρεύονταν να μπουν κι αυτοί στο παιχνίδι. Αν οι συνένοχοι δεν ήταν τόσοι πολλοί μπορεί να μιλούσαμε για οικονομική κρίση, για προβλήματα βιωσιμότητας αλλά δεν θα μιλούσαμε ποτέ για κρίση αξιοπιστίας του Τύπου. Αν και έχω τη σοβαρή υποψία πως αν ο τύπος μας δεν ήταν τόσο ετερόφωτος, ίσως και να μην είχαμε πέσει και τόσο χαμηλά. Αλλά πως να προλάβει η κατ' ευφημισμόν "Τέταρτη Εξουσία" να χτυπήσει το καμπανάκι του κινδύνου όταν οι ίδιοι δημοσιογράφοι που σαν τα παπαγαλάκια αναμασούσαν ότι η "χώρα μας βγαίνει σχετικά αλώβητη από την παγκόσμια κρίση" είναι οι ίδιοι που τώρα κατακεραυνώνουν συνολικά το πολιτικό σύστημα και όλους αυτούς που μας εξαπάτησαν;

Δεν έχουμε λοιπόν πολλά περιθώρια να κάνουμε ενέσεις αισιοδοξίας στον εαυτό μας. Αλλά από την άλλη τι να πούμε σε όλους αυτούς τους φοιτητές που έρχονται σε αυτή την σχολή και πολλοί από αυτούς πραγματικά ελπίζουν να αλλάξουν κάτι; Να πούμε στα κορίτσια να κάνουν ένα καλό γάμο και να τα διδάξουμε τα αγαθά της αποταμίευσης και της έγκαιρης επένδυσης σε ποσότητες σιλικόνης; Να πούμε στα αγόρια να γίνουν παρατρεχάμενοι κάποιου υπουργού ή κολαούζοι ενός φτασμένου τηλεαστέρα; Η να τους πούμε καλύτερα να αλλάξουν επάγγελμα, όπως λένε συνήθως πολλοί συνάδελφοί μου;

Η άποψή μου είναι ότι δεν έχουμε αυτό το δικαίωμα. Ζούμε σήμερα τον επιθανάτιο ρόγχο της Γενιάς Χ. Οπου Χ η Χρεωκοπία. Το μοντέλο του lifestyle, το μοντέλο του εναγκαλισμού πολιτικής και δημοσιογραφίας, το μοντέλο των πλασιέ ιδεολογημάτων έχει χρεωκοπήσει. Ηθικά χρεωκοπημένοι αστέρες του χθες αγωνίζονται να κρατηθούν στο προσκήνιο, την ώρα που η κοινωνία ζητά κάτι διαφορετικό. Αλλά δε νομίζω πως θα πετύχουν. Δεν είναι τυχαίο πως ακόμα και αυτοί που προσπάθησαν με μια επίφαση μοντερνισμού να μεταφέρουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες στο διαδίκτυο, στήνοντας sites και προσδοκώντας σε νέες δόξες έχουν ουσιαστικά αποτύχει.

Από τη σύντομη εμπειρία που είχα αυτά τα δύο χρόνια μέσα από τα εργαστήρια της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας στο Πάντειο θεωρώ πως υπάρχουν πολλά νέα παιδιά, που έχουν να δώσουν κάτι καινούριο σε ένα τοπίο που μοιάζει σάπιο. Απλά δεν ξέρουν τον τρόπο. Θεωρώ πως πρέπει να παλέψουν για να βρουν τις ευκαιρίες τους χωρίς να τους βάζουμε συνεχώς τρικλοποδιές εμείς οι πιο παλιοί.

Απλά θα είναι χρήσιμο να έχουν καταλάβει βγαίνοντας για παράδειγμα από αυτό το πανεπιστήμιο ότι η δημοσιογραφία είναι πάνω από όλα περιεχόμενο και όχι περιτύλιγμα. Δημοσιογραφία είναι πάνω από όλα λόγος και πνευματική άσκηση. Οχι αποχαύνωση. Δημοσιογραφία είναι να πηγαίνεις πέρα από το εύκολο και το προφανές και να προσπαθείς να δείξεις συνδυασμούς, αλληλουχίες, εξελίξεις και συνέπειες. Δημοσιογραφία δεν είναι απλά η πρώτη εντύπωση και το στιγμιαίο.

Για να μπορέσουμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε την κρίση αξιοπιστίας του Τύπου θα χρειαστεί να επανακαθορίσουμε τι σημαίνει δημοσιογράφος. Kαι αυτό είναι ένα καθήκον που δε μπορούν να αναλάβουν οι δημοσιογράφοι του χθες, μάνατζερ του σήμερα και πιθανοί πολιτευτές του αύριο.

Οσο πιο καλύτερα εκπαιδευμένους επιστήμονες βγάζει αυτό το Πανεπιστήμιο τόσο το καλύτερο θα είναι για το μέλλον της δημοσιογραφίας. Ανθρώπους, που φυσικά θα έχουν και πρακτικές γνώσεις, που δεν θα πετάνε σε σύννεφα θεωρίας αλλά και ταυτόχρονα δεν θα αγνοούν και βασικά εργαλεία της επιστημονικής μεθοδολογίας όπως για παράδειγμα η έρευνα, η διασταύρωση, η επαλήθευση, η τεκμηρίωση. Θα έλεγα επίσης ότι χρειάζεται και ανθρώπους εξειδικευμένους αλλά αυτό μοιάζει στη χώρα μας και στις παρούσες συνθήκες σαν έκκληση βοήθειας προς εξωγήινους. Νομίζω όμως ότι πέρα από τις γενικές γνώσεις που έχει υποχρέωση να έχει ο κάθε δημοσιογράφος καλό θα ήταν να προσπαθεί να γίνεται ειδικός σε ένα τομέα της αρεσκείας του. Έστω και με τη λογική του "μάθε τέχνη κι άστηνε". Βρίσκω επίσης ότι είναι καλή η διαφοροποίηση, που επιχειρείται για να καταλάβουν οι υποψήφιοι δημοσιογράφοι του μέλλοντος πως άλλη γλώσσα έχει η τηλεόραση, άλλη το ραδιόφωνο και άλλη το γραπτό κείμενο...

Το κουτόχορτο βλάπτει σοβαρά την υγεία. Και η κοινωνία το έχει καταλάβει. Έστω και αν αυτή τη στιγμή ζαλισμένη από τις εξελίξεις δεν ξέρει που και πως να αναζητήσει το διαφορετικό. Πιστεύω πως αυτό το νέο θα το δώσουν νέοι άνθρωποι, αλλά μόνο αν ξεφύγουν από τις συνταγές του παρελθόντος. Αυτή τη στιγμή πράγματι μοιάζει δύσκολο. Αλλά είναι κάτι που οφείλουμε να το διεκδικήσουμε αντί να καθόμαστε και να κλαίμε πρόωρα την ετοιμοθάνατη αξιοπιστία του Τύπου.

Σας ευχαριστώ

Ο Χανς Ντίτριχ Γκένσερ στους "27 της Ευρώπης"

2011-05-26T07:16:00.001-07:00

Το Σάββατο 28 Μαϊου στις 16:00 στη ΝΕΤ.

"Λανθασμένη πολιτική, που αγνοεί ακόμα και τους βασικούς κανόνες και τις συνθήκες της ΕΕ" χαρακτηρίζει ο "πατριάρχης" της γερμανικής διπλωματίας Χανς Ντίτριχ Γκένσερ τις κραυγές κάποιων πολιτικών του φίλων στο κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών της Γερμανίας για την αποπομπή της χώρας μας από την Ευρώπη.

"Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα είναι σαν ένα ανθρώπινο σώμα δίχως άκρα" τονίζει ο επί 18 χρόνια υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, μιλώντας στον Κώστα Αργυρό στην εκπομπή "27 της Ευρώπης", αυτό το Σάββατο 28 Μαϊου στις 16:00 στη ΝΕΤ. Ο Γερμανός πολιτικός, που ήταν ΥΠΕΞ της χώρας του και την περίοδο ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, υπενθυμίζει την αρχή της αλληλεγγύης μέσα στην ΕΕ, λέγοντας χαρακτηριστικά πως "τη μια θα βρεθεί ο ένας δύσκολη θέση και την άλλη κάποιος άλλος" και τονίζει ότι αποτελεί αξίωμα της ευρωπαϊκής ιδέας, ότι οι "μεγάλοι" θα πρέπει να αποδεχθούν ως ισότιμους τους μικρούς.

Η εκπομπή κάνει μια ανασκόπηση των ελληνογερμανικών "παρεξηγήσεων" των τελευταίων 18 μηνών και μιλά με Ελληνες της Γερμανίας και Γερμανούς, που ζουν στην Ελλάδα για τα δικά τους βιώματα σε σχέση με την κρίση.

http://27europe.blogspot.com/

Δημοσιογραφικό Βραβείο του ΕΚ: Ελληνικές υποψηφιότητες

2011-05-26T07:12:00.000-07:00

Η ελληνική κριτική επιτροπή για το Δημοσιογραφικό Βραβείο 2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου συνήλθε και εξέτασε τις υποψηφιότητες την 5η Μαΐου 2011 και ανέδειξε τους εξής τέσσερις νικητές.

Στον τομέα του Γραπτού Τύπου προτάθηκε ο κ. Νικόλαος Ρούσσης, ο οποίος εργάζεται στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ", για το άρθρο του με τίτλο "Με γιορτές ξορκίζουν την πείνα". Ο δημοσιογράφος απέσπασε ιδιαίτερα θετικά σχόλια, συγκεκριμένα, για την επιλογή του θέματος του άρθρου, για τον αφυπνιστικό χαρακτήρα του λόγου του, καθώς επίσης για την ιδιαίτερη έμφαση που απέδωσε στο φλέγον και επίκαιρο πρόβλημα της ανεργίας και της φτώχειας στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η κ. Μαρία Νικολάου, η οποία εργάζεται στο ραδιοφωνικό σταθμό "ΕΡΑ Κομοτηνής", προτάθηκε από την εθνική κριτική επιτροπή για τον τομέα του Ραδιοφώνου, για το ραδιορεπορτάζ που προέβαλε με τίτλο "Στις γειτονιές των Ρομά". Τα θετικά σχόλια που απέσπασε η εν λόγω δημοσιογράφος αφορούσαν στην οξυδερκή και πλήρη κάλυψη ενός τόσο νευραλγικού ζητήματος, όπως αυτό των μειονοτήτων, καθώς επίσης και στην ευρεία προβολή των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την επίλυσή του.

Στην κατηγορία του Διαδικτύου, από την ιστοσελίδα http://www.mediapart.fr/, επιλέχθηκε το άρθρο της ανταποκρίτριας στην Ελλάδα κ. Amelie Poinssot με τίτλο "Οι μετανάστες περνούν τα ελληνοτουρκικά σύνορα, παρά την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Αστυνόμευσης". Οι θετικές κριτικές που έλαβε το εν λόγω άρθρο αφορούσαν στη διεξοδική έρευνα και άρτια παρουσίαση που πραγματοποιήθηκε από τη δημοσιογράφο, την εύστοχη επιλογή του θέματος της παράνομης μετανάστευσης, το οποίο είναι μείζονος σημασίας για την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και στην έμφαση που αποδόθηκε στις προσπάθειες που καταβάλλονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την αντιμετώπισή του.

Τέλος, στον τομέα της Τηλεόρασης, ο δημοσιογράφος της "ΝΕΤ" κ. Κωνσταντίνος Αργυρός προτάθηκε από την επιτροπή για την εκπομπή του με τίτλο "Οι 27 της Ευρώπης - Ένας ωραίος ψηφιακός κόσμος". Η εξαιρετική δομή της εκπομπής, η επαγγελματική προσέγγιση του τομέα της ψηφιακής τεχνολογίας και των επιδράσεών της στο έργο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συνολικότερα, αποτέλεσαν τα βασικά σημεία της εκπομπής που επισημάνθηκαν ιδιαίτερα από την επιτροπή.

Ο διαγωνισμός για την απονομή του Δημοσιογραφικού Βραβείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διεξάγεται φέτος για τέταρτη χρονιά με την υποβολή 355 αιτήσεων, στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια μεγάλη παρεξήγηση

2011-05-23T01:18:00.001-07:00

Το να κολυμπάς ενάντια στο ρεύμα είναι τόσο δύσκολο επειδή ακριβώς συναντάς τόσο πολλούς να έρχονται αντίθετα.

Χένρυ Φορντ

Η οικονομική κρίση βοήθησε στο να ανασυρθούν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας κλισέ, που πολλοί τα θεωρούσαν ξεπερασμένα. Η περίπτωση των ελληνογερμανικών σχέσεων αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα αυτής της εξέλιξης. Με πρωτοστάτες λαϊκιστές πολιτικούς και μερίδα του Τύπου οι Γερμανοί θυμήθηκαν τους «τεμπέληδες Ελληνες» και οι Ελληνες τους «κακούς Γερμανούς».

Απηχούν όμως τέτοιες αντιλήψεις την άποψη της πλειοψηφίας και κυρίως μπορούν να δώσουν κάποια διέξοδο στο πρόβλημα; Οι πιο ψύχραιμοι παρατηρητές λένε κατηγορηματικά Οχι. Ανάμεσα τους και ο κορυφαίος Γερμανός διπλωμάτης, ο επί 18 χρόνια υπουργός Εξωτερικών Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, ο οποίος μιλά στους «27 της Ευρώπης» για το πόσο κοντόφθαλμα βλέπουν την υπόθεση, όσοι ζητούν την απομάκρυνση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Η εκπομπή θυμίζει μερικές από τις πιο έντονες στιγμές των τελευταίων 18 μηνών σε σχέση με το «ελληνικό πρόβλημα» όπως για παράδειγμα το «αλησμόνητο πρωτοσέλιδο» του περιοδικού FOCUS και οι εκκλήσεις της Μπιλντ Τσάιτουνγκ να ξεπουλήσουμε τα αρχαία και τα νησιά μας. Για όλα τα παραπάνω μιλούν και σχολιάζουν πολιτικοί και δημοσιογράφοι, καθώς και Ελληνες της Γερμανίας, οι οποίοι βιώνουν με τον πιο έντονο τρόπο τις αναταραχές αυτής της μεγάλης παρεξήγησης.

Σάββατο 28 Μαίου στις 16:οο, στη ΝΕΤ

Bad News

2011-05-17T15:51:00.003-07:00

Οι επιστήμονες έχουν ήδη αποφανθεί, ότι είναι μια βασική ενστικτώδης ανθρώπινη αντίδραση να δίνουμε προσοχή στις ειδήσεις, που θεωρούμε ως "απειλητικές". Αρκεί όμως αυτή η εξήγηση για τις υπερβολές, που βιώνουμε καθημερινά στα ΜΜΕ, ως συνέπεια του χιλιοειπωμένου αξιώματος "only bad news are good news"; Και γιατί οι "κακές ειδήσεις" πρέπει πάντα να στηρίζονται στην υπερβολή, στην απλοποίηση και στην επανάληψη, που αναπαράγει τα στερεότυπα και στοχεύει στο συναίσθημα; Μήπως τελικά η απλουστευτική λογική της τηλεόρασης καταλήγει να γίνει ένας κορσές της σκέψης, που μας εμποδίζει να κατανοήσουμε τα πιο απλά πράγματα; Δημοσιογράφοι και επιστήμονες προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις σε αυτά τα ερώτηματα, στους "27 της Ευρώπης".
Ο αρχιτέκτονας Αριστείδης Ρωμανός μιλά για την απόφασή του να εκδώσει το "Μικρό ερμηνευτικό λεξικό της ξύλινης γλώσσας". Η εκπομπή ταξιδεύει στη Φρανκφούρτη και παρουσιάζει τη μελέτη, που έκανε το Ιδρυμα Οττο Μπρένερ του συνδικάτου Μετάλλου, σε σχέση με το χειρισμό της ελληνικής κρίσης από τη λαϊκιστική "Μπιλντ Τσάιτουνγκ" (Bild). Για το θέμα μιλά και ο κορυφαίος εκπρόσωπος της ερευνητικής δημοσιογραφίας Γκύντερ Βάλλραφ, ο οποίος σε ένα βιβλίο του από τη δεκαετία του '70 είχε αποκαλύψει τις μεθόδους κατασκευής ειδήσεων και χειραγώγησης της κοινής γνώμης από τη γερμανική εφημερίδα. Γιατί η Μπιλντ αποφάσισε να αυτοανακηρυχτεί τώρα σε "ασπίδα" του γερμανού εργαζόμενου και συνταξιούχου απέναντι στις προσπάθειες των "ακαμάτηδων, σπάταλων και διεφθαρμένων Ελλήνων" να βάλουν χέρι στα …γερμανικά ευρώ;
Φοιτητές του τμήματος Επικοινωνίας του Παντείου Πανεπιστημίου λένε την άποψή τους για την ποιότητα των σημερινών ειδήσεων και δείχνουν πως ακριβώς ...δεν θέλουν να είναι η ενημέρωση, που μας σερβίρεται καθημερινά.

27europe.blogspot.com

2011-05-17T15:50:00.001-07:00

"Αν ο τρόπος με τον οποίο παρουσίασε η Μπιλντ Τσάιτουνγκ την κρίση της Ελλάδας είναι δημοσιογραφία, τότε οι ταινίες του Τζέημς Μποντ είναι ντοκυμαντέρ..." (από τη μελέτη του Ιδρύματος Οττο Μπρένερ)

Πολιτική και ψυχαγωγία

2011-03-31T02:10:00.000-07:00

Αν υπάρχει μια ελπίδα από αυτή την κρίση είναι να απαλλαγούμε από τη δικτατορία του lifestyle, που είχε αρχίσει να μετατρέπει σε χυλό τα μυαλά των Ευρωπαίων. Μετά και την τελευταία σύνοδο κορυφής και τα εκλογικά αποτελέσματα σε Γερμανία και Γαλλία το ζήτημα του politainment επανέρχεται στο προσκήνιο. Το ζήτημα δηλαδή των πολιτικών-celebrities που βλέπουν την πολιτική ως ψυχαγωγία και βάζουν την προσωπική τους εικόνα πάνω από ότιδήποτε άλλο.

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 05 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 22:00 δείτε σε επανάληψη τη σχετική εκπομπή:
Τα διστακτικά βήματα, που φαίνεται να αποφασίζει η Ευρώπη στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης δε μπορούν να σβήσουν από τη μνήμη την κρίση ηγεσίας, που ξεδιπλώθηκε μπροστά μας την τελευταία διετία της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Πολιτικοί επιστήμονες, δημοσιογράφοι αλλά και πολιτικοί, παραδέχονται ότι οι αρχηγοί των «μεγάλων» της Ευρώπης αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και κυρίως έδειξαν να μην έχουν κανένα σχέδιο για την Ευρώπη: οπισθοχώρησαν και επέλεξαν τη σωτηρία σε εθνικές διαδρομές.
Από την άλλη όμως όλοι παραδέχονται ότι ο κόσμος μας είναι πια πολύ πιο σύνθετος, τα προβλήματα συχνά «εισαγόμενα» από περιοχές εκτός Ευρώπης και οι ταχύτητες που επιβάλουν οι νέες τεχνολογίες ασφυκτικές. Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί οφείλουν να κινούνται μέσα στο πλαίσιο που καθορίζουν τα μέσα ενημέρωσης και το οποίο κάποιοι επικοινωνιολόγοι έχουν αποκαλέσει "Politainment": Πολιτική συν Ψυχαγωγία. Ο πολιτικός είναι υποχρεωμένος σήμερα να λειτουργεί συχνά ως σταρ σε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, αν θέλει να προσελκύσει το ενδιαφέρον. Όροι όπως «πολιτικό marketing» και «πολιτικό design» έχουν μπει στα λεξικά των πολιτικών επιστημών και καθορίζουν τους κανόνες της σύγχρονης τηλεοπτικής δημοκρατίας.
Στην εκπομπή μιλούν για τα παραπάνω θέματα πολιτικοί επιστήμονες, ευρωβουλευτές αλλά και σκιτσογράφοι από την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα, που προσπαθούν να ρίξουν φως στην πολιτική μακροζωΐα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, στην απότομη πτώση του Νικολά Σαρκοζί, αλλά και στην «πατριωτική» στροφή της Ανγκέλα Μέρκελ.

"Στο ντιβάνι"

2011-03-29T15:39:00.001-07:00

Σάββατο 02 Απριλίου στις 16:οο, στη ΝΕΤ

Το Νοέμβριο του 2009 η γερμανική κοινωνία συγκλονίστηκε από την αυτοκτονία του 32χρονου τερματοφύλακα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου Ρόμπερτ Ενκε, ο οποίος έπασχε από χρόνια κατάθλιψη και έπεσε στις γραμμές του τρένου ζητώντας τη λύτρωση. Ενας από τους πιο στενούς του φίλους και συγγραφέας της βιογραφίας του Ενκε, ο Ρόναλντ Ρενγκ μιλά στους "27 της Ευρώπης" για την ζωή και το τέλος του φίλου του και τις προκαταλήψεις, που συνοδεύουν τους καταθλιπτικούς, που υπολογίζονται πια σε αρκετά εκατομμύρια στην Ευρώπη. Ο Νίκος Σαργκάνης μας μιλά για τον περιβόητο "φόβο του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτυ", ενώ ο βοηθός προπονητής του ΠΑΟ στο μπάσκετ Δημήτρης Ιτούδης αποκαλύπτει απλά μυστικά, που χρησιμοποιούν συχνά οι αθλητές για να καταπολεμήσουν το άγχος τους.

Ομως η πίεση να ανταπεξέλθει κανείς στις προσδοκίες της καθημερινότητας είτε είναι δικές του, είτε των άλλων δεν αποτελεί "προνόμιο" των αθλητών.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, το στρες στη δουλειά βασανίζει εκατομμύρια ευρωπαίων και οδηγεί πολλούς σε ακραίες καταστάσεις, όπως η κατάθλιψη. Οι ψυχικές ασθένειες θα είναι σύμφωνα με τους επιστήμονες η μεγάλη μάστιγα του 21ου αιώνα για τον δυτικό κόσμο. Οι αυτοκτονίες ευθύνονται για περισσότερους θανάτους στην Ευρώπη από ότι τα τροχαία.

Για το θέμα μιλούν η ψυχολόγος και συγγραφέας Φωτεινή Τσαλίκογλου, η παιδοψυχίατρος Ευγενία Σουμάκη και ο γιατρός, ειδικός για θέματα εργασιακού στρες Βασίλης Δρακόπουλος.

Η Ζέτα Δούκα μιλά για την πρωτοβουλία της να δημιουργήσει την οργάνωση "ΑΝΑΣΑ", που προσφέρει βοήθεια σε άτομα με διαταραχές στην πρόσληψη τροφής βασισμένη στην δική της δεκαετή μάχη αρχικά με την ανορεξία και στη συνέχεια με τη βουλιμία.

Η εκπομπή ταξιδεύει επίσης στην Ισπανία και στην παραδοσιακά "μελαγχολική" Ουγγαρία και μιλά με ειδικούς στις δύο χώρες για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στον ψυχισμό των ανθρώπων και την έξαρση, που παρουσιάζουν οι ψυχικές διαταραχές στις μέρες μας.

Μυστικά και ψέμματα στο τραπέζι μας

2011-03-03T02:05:00.001-08:00

Ποιά είναι τα μυστικά μιας καλής φωτογράφησης που κάνει τα φαγητά να μοιάζουν τόσο λαχταριστά;
Που οφείλεται η τεράστια επιτυχία των σόου μαγειρικής στη μικρή οθόνη;
Γιατί οι foodblogers μοιράζονται τόσο εύκολα τις συνταγές τους με όλους εμάς στο διαδίκτυο;
Πόσο καιρό πριν ήξεραν οι Γερμανοί για το σκάνδαλο με τις διοξίνες που διοχετεύτηκαν σε ζωοτροφές σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή αγορά;
Τι σημαίνει "κρητική διατροφή" και γιατί και στην Κρήτη σπάνε συνεχώς τα ρεκόρ της παχυσαρκίας;
Μπορούν τα μεταλλαγμένα να δώσουν απάντηση στην παγκόσμια επισιτιστική κρίση;
Αυτά και άλλα συζητάμε αυτό το Σάββατο στις 16:00 στους "27 της Ευρώπης" στη ΝΕΤ.

"Politainment" - Πολιτική και Ψυχαγωγία

2011-02-15T12:41:00.001-08:00

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου στις 16:οο, στη ΝΕΤ

Τα διστακτικά βήματα, που φαίνεται να αποφασίζει η Ευρώπη στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης δε μπορούν να σβήσουν από τη μνήμη την κρίση ηγεσίας, που ξεδιπλώθηκε μπροστά μας την τελευταία διετία της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Πολιτικοί επιστήμονες, δημοσιογράφοι αλλά και πολιτικοί παραδέχονται ότι οι αρχηγοί των μεγάλων της Ευρώπης αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και κυρίως έδειξαν να μην έχουν κανένα σχέδιο για την Ευρώπη. Εβαλαν λοιπόν την όπισθεν και επέλεξαν τη σωτηρία σε εθνικές διαδρομές.
Από την άλλη όμως όλοι παραδέχονται ότι ο κόσμος μας είναι πια πολύ πιο σύνθετος, τα προβλήματα συχνά "εισαγόμενα" από περιοχές εκτός Ευρώπης και οι ταχύτητες που επιβάλουν οι νέες τεχνολογίες ασφυκτικές. Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί οφείλουν να κινούνται μέσα στο πλαίσιο, που καθορίζουν τα μέσα ενημέρωσης και το οποίο κάποιοι επικοινωνιολόγοι έχουν αποκαλέσει " Politainment": Πολιτική συν Ψυχαγωγία. Ο πολιτικός είναι υποχρεωμένος σήμερα να λειτουργεί συχνά ως σταρ σε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, αν θέλει να προσελκύσει το ενδιαφέρον. Οροι όπως πολιτικό marketing και πολιτικό design έχουν μπει στα λεξικά των πολιτικών επιστημών και καθορίζουν τους κανόνες της σύγχρονης τηλεοπτικής δημοκρατίας.
Για όλα αυτά μιλούν στην εκπομπή "27 της Ευρώπης" ειδικοί, ευρωβουλευτές αλλά και σκιτσογράφοι από την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα, που προσπαθούν να ρίξουν φως στην πολιτική μακροζωϊα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, στην απότομη πτώση του Νικολά Σαρκοζύ, αλλά και στην "πατριωτική" στροφή της Ανγκέλα Μέρκελ.

"Ομορφος κόσμος, ψηφιακός"

2011-02-03T10:13:00.001-08:00

Μέρος δεύτερο
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου στις 16:οο, στη ΝΕΤ

Μήπως τελικά ο ψηφιακός μας κόσμος μάς μετατρέπει σε "σκλάβους των μηχανών" ή έστω απλά σε συμπλήρωμά τους; Τι μπορεί να σκέφτεται ένας ηθοποιός, όταν βλέπει τα ειδικά εφέ να "σαρώνουν" σε εισπράξεις στα ταμεία των κινηματογράφων; Ποιά είναι η συνταγή για να κάνει κανείς επιτυχημένα βιντεοπαιχνίδια και γιατί ολοένα και περισσότεροι νέοι πέφτουν θύματα του εθισμού σε αυτά; Είναι η φυγή σε μια εικονική πραγματικότητα η μοναδική λύση εξόδου από τη μίζερη καθημερινότητα μας και είναι αυτού του είδους η εξάρτηση παρεμφερής με εκείνη των ναρκωτικών, όπως ακούγεται τελευταία;
Αυτά είναι μερικά από τα ζητήματα, με τα οποία ασχολείται η εκπομπή "27 της Ευρώπης", στο δεύτερο επεισόδιο για τον "όμορφο κόσμο, ψηφιακό;".
Παράλληλα η εκπομπή καταπιάνεται και με τις απεριόριστες δυνατότητες αυτοπροβολής, που δίνει το διαδίκτυο στον καθένα, που επιδιώκει να εκτεθεί σε αυτό, είτε είναι ο νέος καλλιτέχνης που ψάχνει την αναγνώριση, είτε ο πολιτικός που ελπίζει να χτίσει ένα πιο σύγχρονο προφίλ αποσκοπώντας σε ψήφους. Τέλος στην εκπομπή παρουσιάζονται παραδείγματα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης (e-government) από τη Σουηδία και την Εσθονία, χώρες που προωθούν ήδη εργαλεία "ηλεκτρονικής δημοκρατίας".
Μιλούν μεταξύ άλλων από το Παρίσι ο ηθοποιός Γιώργος Χωραφάς, η Μόνικα Χριστοδούλου και ο Κωστής Μαραβέγιας, που αξιοποίησαν το "myspace" για να κάνουν γνωστά τα τραγούδια τους, o σκηνοθέτης και δημιουργός ταινιών 3D, Παναγιώτης Ράππας, ο Τάσος Φλάμπουρας από την ελληνική εταιρεία που δημιούργησε το διαδικτυακό παιχνίδι "DarkFall", ο Εκπρόσωπος του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου Γιώργος Κορμάς, ο ευρωβουλευτής Σταύρος Λαμπρινίδης και ο επικεφαλής της διαδικτυακής τηλεόρασης του ευρωκοινοβουλίου Γιώργος Κασιμάτης.

Το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου στις 16:οο στη ΝΕΤ,
"27 ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ", με τον Κώστα Αργυρό σε σκηνοθεσία Σόφης Σαμαρά.

27europe.blogspot.com

"Ομορφος κόσμος, ψηφιακός;"

2011-01-21T16:40:00.001-08:00

Με τις αλλαγές που επιφέρει η "ψηφιακή πλημμυρίδα" στη ζωή μας και το μόνιμο ερώτημα της ιστορίας των μέσων για τη διαμάχη ανάμεσα "στο περιτύλιγμα και στο περιεχόμενο" ασχολείται η εκπομπή "27 της Ευρώπης" αυτό το Σάββατο 22 Ιανουαρίου.
Πόσο κοντά στην πραγματικότητα είναι οι προφητείες για το τέλος του εντύπου; Γιατί πέφτουν οι κυκλοφορίες των εφημερίδων; Μπορεί το ηλεκτρονικό βιβλίο να φτάσει να αντικαταστήσει πλήρως το πραγματικό; Πως μπορεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος να διαχειριστεί τον καταιγισμό πληροφορίας, που του προσφέρει το διαδίκτυο και ποιός μπορεί να βοηθήσει στο φιλτράρισμα τους; Που τελειώνει η ελεύθερη δημοσίευση και που μπαίνουν τα όρια προστασίας πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα;
Στα ερωτήματα αυτά δίνουν απαντήσεις δημοσιογράφοι, γλωσσολόγοι, εκδότες, δημιουργοί ηλεκτρονικών εκδόσεων αλλά και blogers από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Μιλούν ακόμη ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος, ο ηθοποιός Γιώργος Χωραφάς, η δημοσιογράφος Nτέπυ Γκολεμά, ο επικεφαλής του κόμματος των "Πειρατών" στη Σουηδία και ο Κωνσταντίνος Σταμπουλής, ένας από τους συντάκτες της ελληνικής έκδοσης της "Βικιπαίδεια" (Wikipedia) της "ανοικτής εγκυκλοπαίδειας", που έχει ξεπεράσει τα 15 εκατομμύρια άρθρα παγκοσμίως.

Το Σάββατο 22 Ιανουαρίου στις 16:οο στη ΝΕΤ

Κατρακύλα

2011-01-06T05:03:00.001-08:00

Η κατρακύλα της Liverpool θα μπορούσε να διδάσκεται και στα Πανεπιστήμια ως ένα παράδειγμα κακής οικονομικής πολιτικής και κακοδιαχείρισης, ειδικά τώρα που βιώνουμε τις συνέπειες της κρίσης. Τα αποτελέσματα τέτοιων λανθασμένων πολιτικών δεν τα βιώνεις απαραίτητα τη στιγμή που γίνονται, αλλά σε βάθος χρόνου πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα μπορούσες να φανταστείς. Και η ανάκαμψη δεν έρχεται όταν θα αλλάξει ο διοικητής, πολύ περισσότερο όταν ο νέος "καπετάνιος" δεν έχει το ιδιαίτερο χάρισμα και τις ικανότητες για να προβεί σε ριζικές, τολμηρές αλλαγές, που θα μπορέσουν γρήγορα να αλλάξουν ρότα στο καράβι, που πλέει μέσα στην φουρτούνα δίνοντας την εικόνα της ακυβερνησίας. Το ποδόσφαιρο είναι σαν την ζωή. Μπορεί να συγκαλύπτεις για κάποιο διάστημα τα λάθη σου αλλά αποκλείεται να μην τα βρεις μπροστά σου. Και κυρίως δε μπορεί να περιμένεις να σε βγάλουν από τη θύελλα εκείνοι που σε έφεραν στην καρδιά της.

...και μη χειρότερα.

2010-12-31T09:26:00.000-08:00

Με βάση τα όσα συνέβησαν το 2010, αλλά κυρίως με βάση τα όσα ακούγονται γύρω μας η μόνη ευχή που τολμά να κάνει κανείς για το 2011 είναι το "και μη χειρότερα". Η αγορά είναι σκοτωμένη, η χώρα φέρνει στο νου την "χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ, τα ΜΜΕ απαξιώνονται όταν δεν κλείνουν εντελώς, σε κάθε σπίτι ακούς για κάποιον που έμεινε χωρίς δουλειά, περπατάς στο δρόμο και συναντάς σχεδόν αποκλειστικά σκυθρωπούς ανθρώπους. Και μέσα σε όλα αυτά και η Λίβερπουλ τερμάτισε στη χειρότερη θέση των τελευταίων χρόνων της και βρίσκεται με το κλείσιμο του χρόνου ακόμα χαμηλότερα χωρίς να μπορεί να εμπνεύσει καμιά αισιοδοξία για κάτι καλύτερο...
Το μόνο που απομένει λοιπόν είναι να τα ρίξουμε όλα στο 2010 και την καντεμιά του και να πιστέψουμε ότι δε μπορεί να γίνουν χειρότερα τα πράγματα. Αλλά κι αυτό είπαμε πολλές φορές τους τελευταίους μήνες και δεν έπιασε. Αντε περαστικά μας λοιπόν...

ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΜΑΡΚΟ

2010-12-31T08:59:00.001-08:00

Την ώρα που ένας δημοσιογράφος του "Σπίγκελ" δήλωνε σχεδόν τρομαγμένος από το μίσος που εισέπραξε, για τα σχόλια, που έχει κάνει κατά καιρούς υπέρ της Ευρώπης και του κοινού νομίσματός της, η καγκελάριος Μέρκελ στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα της υποτίθεται ότι προχωρούσε σε μια "ερωτική εξομολόγηση" προς το ευρώ. Μόνο που με τον τρόπο που γίνεται αυτή η δήλωση μοιάζει να περιέχει αρκετή δόση υποκρισίας και να επιτυγχάνει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα, από εκείνα που δείχνει να επιδιώκει. Ενισχύει δηλαδή ακόμα περισσότερο τις επιφυλάξεις κατά του κοινού νομίσματος και την νοσταλγία για το μάρκο, την οποία συντηρούν τεχνητά εκείνοι που βλέπουν στο λαϊκισμό το καλύτερο όχημα για να παραμένουν στην πρώτη γραμμή της "επικαιρότητας".

97 Θάνατοι δημοσιογράφων το 2010

2010-12-31T08:58:00.001-08:00

Τα επίσημα στοιχεία όπως τα αναφέρει η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων είναι τα εξής:

"The International Federation of Journalists (IFJ) today warned that journalists and media personnel remain prime targets for political extremists, gangsters and terrorists as it announced that at least 94 journalists and media personnel who were killed in 2010, victims of targeted killings, bomb attacks and crossfire incidents. Three other journalists lost their lives in accidents this year.
The IFJ list was issued just two days after police in Sweden and Denmark revealed they had foiled a potentially deadly bomb plot against Jyllens Posten, the Danish newspaper that in 2005 set off protests around the world when it published cartoons depicting the Prophet Muhammed.
Elsewhere the IFJ list puts Pakistan top of the list of the most dangerous zones for journalists in 2010, ahead of Mexico, Honduras and Iraq.
"Nearly 100 journalists killed is a heavy loss which ought to stir the world governments into action to offer better protection to journalists," said Jim Boumelha, IFJ President. "The sheer number of murders and conflict related incidents which claimed the lives of journalists and media personnel around the globe this year has brought into sharp focus the high risks associated with the practice journalism today."
The IFJ list of work related media killings is coordinated with the International News Safety Institute (INSI) and contains 94 journalists and media personnel who died during 2010, down from the 139 killings recorded in 2009. There were also three accidental deaths of journalists.
The IFJ says the majority were victims of violence connected to the insurgency war in Pakistan, the drug war in Mexico as well as the political unrest in Honduras. In these countries and others such as Somalia, The Philippines and Iraq, the rule of men of violence and the failure of governments to protect journalists are creating a climate of siege and despair.
"The threats to journalists are everywhere and once again the shadow of impunity falls across the world of journalism," said Aidan White, IFJ General Secretary. "Governments must act now to hunt down the killers and make journalism safe, not just for the people who work in the industry but for democracy itself."

As of 31 December, the IFJ recorded the following information on killings of journalists and media staff in 2010:
Targeted killings and homicides incidents : 94
Accidental deaths : 3
Total Deaths : 97

The deadliest region, for the third year running, was Asia Pacific with 38 journalists and media personnel killed. Pakistan had the region's highest death toll with 15 dead.
Every region was affected including Europe where on Wednesday the head of the Danish Security Service said five suspects had been arrested over plans for a "Mumbai-style" attack on the Danish newspaper, referring to the 2008 assault by multiple gunmen around the Indian city that left 163 people dead.

Among countries with high numbers of media fatalities are:
Mexico : 10
Honduras: : 10
Iraq: : 6
The Philippines: : 5

In 2009, The Philippines, Mexico, Pakistan and Russia were the most dangerous countries in the world. The full IFJ report on journalists and media staff killed in 2010 will be published mid- January 2011.

Τουρισμός και κρίση

2010-12-25T09:00:00.001-08:00

Τρίτη 28 Δεκεμβρίου στις 22:οο στη ΝΕΤ
Σε μια εποχή που κάθε ευρώ μετράει, η ΕΕ “ανακαλύπτει” τον τουρισμό και την ανάγκη χάραξης μιας κοινής στρατηγικής των “27” για τον τομέα αυτό. Στόχος να παραμείνει η Ευρώπη, “πρώτος τουριστικός προορισμός παγκοσμίως”.

Είναι δυνατό κάτι τέτοιο, σε μια εποχή που οι χώρες της Ευρώπης δείχνουν να επιστρέφουν σε πιο “εθνικά μονοπάτια σκέψης”; Και πως θα μπορούσε αυτή η εξέλιξη να βοηθήσει την ελληνική οικονομία, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την τουριστική βιομηχανία; Είναι ο τουρισμός το τελευταίο σωσίβιο απέναντι στην κρίση; Πόσο μεγάλος είναι ο έλεγχος της αγοράς από τις πολυευθνικές του χώρου, που επιβάλουν στη χώρα μας τους δικούς τους όρους; Πόσο έχει αλλάξει το διαδίκτυο και η εξάπλωση των online υπηρεσιών την διαδικασία επιλογής του ταξιδιωτικού προορισμού, αλλά και τις μεθόδους των κρατήσεων;

Σε αυτά τα ερωτήματα αναζητεί μεταξύ των άλλων απάντηση η εκπομπή "27 ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ". Μιλούν εκπρόσωποι του κλάδου από την Ελλάδα και το εξωτερικό, τουριστικοί πράκτορες, ξενοδόχοι, ξεναγοί αλλά και οικονομολόγοι, που εξηγούν γιατί αυτά τα Χριστούγεννα δεν θα είναι σαν τα άλλα και γιατί η χώρα μας θα πρέπει να αλλάξει πρότυπα και συνήθειες, αν θέλει να επιβιώσει στο νέο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Την Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010 στις 22:00, στη ΝΕΤ.

Ακραία φαινόμενα

2010-12-16T23:29:00.000-08:00

Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δηλώνουν ότι θα φέρουν την ηρεμία στις αγορές, η ελληνική εκκλησία δημοσιεύει οικονομικές μελέτες και εγώ δεν αισθάνομαι τελευταία και πολύ καλά...

Γενική Συνέλευση Πολυκατοικίας

2010-12-12T05:45:00.000-08:00

Εντάξει είναι κρίσιμη η σύνοδος κορυφής της ΕΕ την ερχόμενη εβδομάδα και είμαστε έτοιμοι να "μετρήσουμε" τους φίλους μας. Ωστόσο καλό θα είναι να παραμένουμε ρεαλιστές. Σκεφθείτε για παράδειγμα μια γενική συνέλευση των συνιδιοκτητών μιας πολυκατοικίας. Αν ένας-δύο από τους 27 μετέχοντες δεν πληρώνουν τα κοινόχρηστα και αρχίζει να δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα στο να μαζευτούν τα χρήματα για να πληρωθούν οι τρέχοντες λογαριασμοί από πόσους θα περιμένατε εσείς να δείξουν αλληλεγγύη και να πουν: "δεν πειράζει, ας μην πληρώσουν βρε αδερφέ. Κι αν χρειαστεί να τους δανείσουμε και κάτι για να τα βγάλουν πέρα με τα έξοδά τους"; Μάλλον από κανένα. Οχι μόνο γιατί κανείς δεν θέλει να πληρώνει τα χρέη άλλων, αλλά κυρίως γιατί αν αρχίσεις να υποστηρίζεις με τόσο σθένος τους μπατίρηδες, το πιο πιθανό είναι να σκεφτούν όλοι, ότι κι εσύ θα βρίσκεσαι σε λίγο στην ίδια μοίρα...

Κοντή μνήμη

2010-12-10T12:48:00.000-08:00

Διαβάζω κάτι περισπούδαστα άρθρα ορισμένων "κολοσσών" της δημοσιογραφίας που στηλιτεύουν τις σπατάλες και τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος, πιστεύοντας προφανώς πως είμαστε όλοι εξωγήινοι και δεν θυμόμαστε τίποτα για το δικό τους παρελθόν. Ανθρωποι που αμείφθηκαν πλουσιοπάροχα και από τα δύο κόμματα και που κάποια στιγμή μπορεί να τα χάλασαν στη μοιρασιά, τώρα έχουν το θάρρος να κατηγορούν γενικά το πολιτικό σύστημα, μέρος του οποίου φυσικά και δεν θεωρούν τους εαυτούς τους. Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ΕΡΤ, για την οποία όλοι έχουν μια άποψη, αφού δεν κοστίζει και τίποτε. Αλλά προφανώς έχουμε κοντή μνήμη σαν λαός και βρίσκουν και τα κάνουν. Είτε το παίζουν "φωτισμένοι Κεντροδεξιοί", είτε "ατίθασοι Κεντροαριστεροί". Το χρώμα δεν έχει καμιά σημασία. Και το χρήμα καμιά μυρωδιά...

Ο ΜιΠι με τη δραχμή

2010-12-10T12:15:00.000-08:00

Τι μανία και αυτή με τη δραχμή που έχει πιάσει κάτι παιδιά τελευταία; Τόση νοσταλγία πιά; Τόσος πατριωτισμός; Μήπως να πάω να αγοράσω φουστανέλα και τσαρούχια; Δε μπορεί. Αυτοί κάτι θα ξέρουν. Ή κάτι θα τους έχουν υπαγορεύσει οι προϊστάμενοί τους.

Το μεγάλο καζάνι

2010-12-04T04:20:00.000-08:00

Η τηλεόραση είναι ένα μεγάλο καζάνι, που μοιάζει να μην έχει πάτο και κάθε λογής ετερόκλητα υλικά σιγοβράζουν μονίμως στο ζουμί τους και αυτό που θα σου μείνει, όποτε και αν δοκιμάσεις, είναι η έντονη γεύση του μαϊντανού. Καλή χώνεψη.

Μια ιδιότυπη τρομολαγνεία

2010-12-02T23:33:00.000-08:00

Ο τρόπος με τον οποίο πολλά ΜΜΕ παρουσιάζουν την κατάσταση στη χώρα και προεξοφλούν τις εξελίξεις ως μετά χριστόν προφήτες δεν μπορεί παρά να γεννά καχυποψίες. Αυτοί δηλαδή που πριν από δύο χρόνια τα έβλεπαν όλα ρόδινα, μιλούσαν για την "ηγεμονία" Καραμανλή και σε καμιά περίπτωση δεν γνώριζαν ή δεν αναφέρονταν στην δεινή μας οικονομική κατάσταση τώρα έχουν στήσει ένα τρελό χορό, όπου μας τρομοκρατούν με όσα θα έρθουν και μας καλούν να προβούμε σε περαιτέρω θυσίες, να παραιτηθούμε από δικαιώματα, να δεχτούμε περαιτέρω μειώσεις και περικοπές, να συμβιβαστούμε με την προοπτική της ανέχειας και της μιζέριας. Αρκεί να κρατηθεί ψηλά το χρηματιστήριο, να νοιώσουν ασφάλεια οι επενδυτές να παραμείνουν στιβαρές οι τράπεζες να σωθεί το σύστημα και όλα θα πάνε καλά. Πόσο καλοπροαίρετες είναι αυτές οι προτροπές και που θα μας οδηγήσουν;

Διαρροές

2010-12-02T23:25:00.000-08:00

Ηταν τελικά τόσο εντυπωσιακά αυτά που μάθαμε από το Wikileaks για τους ηγέτες του κόσμου; Μάλλον πρόκειται για απλές παρατηρήσεις που θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε. Απλώς μας θυμίζουν πόσο "θνητοί" και γεμάτοι αδυναμίες είναι αυτοί που μας κυβερνούν και επιθυμούν συχνά να τους αντιμετωπίζουμε με δέος, τουλάχιστον σαν "ημίθεους"...

"Brain Drain" – “Διαρροή Εγκεφάλων”

2010-11-28T07:14:00.003-08:00

Σάββατο 04 Δεκεμβρίου στις 16:οο στη ΝΕΤ

Περισσότεροι από 100.000 νέοι Ελληνες επιστήμονες ζουν και εργάζονται σήμερα στο εξωτερικό. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούριο αλλά με την οικονομική κρίση δείχνει να επιτείνεται. “Brain Drain” δηλαδή διαρροή ή αποστράγγιση εγκεφάλων το αποκαλούν διεθνώς και υπάρχουν χώρες, που προσπαθούν να το αντιμετωπίσουν, για να προσελκύσουν ξανά μέσα από κίνητρα το ανθρώπινο κεφάλαιό τους σε μια πορεία ανάπτυξης.

Μπορεί να αντιστραφεί αυτή η τάση φυγής που ενισχύεται στην Ελλάδα; Ο Κώστας Αργυρός ταξιδεύει στο Λονδίνο, όπου αυτή τη στιγμή βρίσκεται το μεγαλύτερο ποσοστό των ξενιτεμένων Ελλήνων επιστημόνων. Μιλά με νέους από διάφορους χώρους, που βλέπουν ολοένα και να απομακρύνεται η προοπτική της επιστροφής τους, ενώ οι φίλοι τους ρωτούν εναγωνίως για τον τρόπο, με τον οποίο θα μπορέσουν να ακολουθήσουν και αυτοί το παράδειγμά τους.

Δεύτερος σταθμός της εκπομπής είναι η Βιέννη, όπου παραδοσιακά οι Ελληνες ήταν λιγότεροι, αλλά μερικοί από αυτούς σημάδεψαν την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας.
Η επικεφαλής των Πράσινων στη Βιέννη και αντιδήμαρχος πια της αυστριακής πρωτεύουσας Μαρία Βασιλάκου εξηγεί γιατί δεν αποδέχτηκε ιδιαίτερα δελεαστικές προτάσεις που της έγιναν κατά καιρούς για να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Ο οικονομικός γεωγράφος Λόης Λαμπριανίδης παρουσιάζει τα αποτελέσματα της εμπεριστατωμένης έρευνάς του για το “brain drain”, τα οποία σύντομα θα κυκλοφορήσουν και σε βιβλίο και τις προτάσεις του για την παροχή κινήτρων επαναπατρισμού.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ

2010-11-23T05:34:00.001-08:00

"ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ"

Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
(14:00-16:00)
ΙΩΑΝΝΙΝΑ - Ξενοδοχείο Du Lac

Συμμετέχουν: ο Υφυπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Παναγιώτης Ρήγας, οι ευρωβουλευτές Σπύρος Δανέλλης (ΠΑΣΟΚ), Γιώργος Παπανικολάου (ΝΔ), Χαράλαμπος Αγγουράκης (ΚΚΕ), Μιχάλης Τρεμόπουλος(Οικολόγοι-Πράσινοι) και η Γενική Γραμματέας Περιφέρειας Ηπείρου Δήμητρα Γεωργακοπούλου Μπάστα.

Συντονισμός της εκδήλωσης από τον Δημοσιογράφο Κώστα Αργυρό.

Εκδήλωση με θέμα: "Το Μέλλον της Ευρώπης"

2010-11-23T05:32:00.001-08:00

Η Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και των Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με πρωτοβουλία της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ Χρυσούλας Παλιαδέλη, διοργανώνει εκδήλωση-τηλεοπτική εκπομπή με θέμα: "ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ" στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες, στις 29 Νοεμβρίου 2010 (19.30 - 20.45 ώρα Ελλάδας).

Θα συμμετέχουν: ο Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Τηλέμαχος Χυτήρης, ο Υπουργός Παιδείας, Τουρισμού και Προϋπολογισμού της Γαλλόφωνης Κυβέρνησης των Βρυξελλών Χρήστος Δουλκερίδης και οι ευρωβουλευτές Χρυσούλα Παλιαδέλη (ΠΑΣΟΚ), Γιώργος Κουμουτσάκος (ΝΔ) και Γιώργος Χατζημαρκάκης (Γερμανός Φιλελεύθερος) Η εκδήλωση γίνεται με αφορμή ενημερωτική επίσκεψη μαθητών Λυκείων από την Ορεινή Ήπειρο και τη Θράκη.

Συντονιστής της συζήτησης θα είναι ο δημοσιογράφος Κώστας Αργυρός και θα μεταδiδεται ζωντανά από τον Δορυφόρο W2Α 10° ανατολικά, Συχνότητα 11.005 HORIZONTAL, SYBOL RATE 6113 FEC 7/8 , και το πρόγραμμα θα είναι ελεύθερο να αναμεταδοθεί από όποιο τηλεοπτικό κανάλι η ραδιόφωνο ενδιαφέρεται.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής θα γίνουν ζωντανές συνδέσεις με τηλεοπτικά κανάλια της Ελληνικής Περιφέρειας για να θέσουν ερωτήματα στους συμμετέχοντες. Οι πολίτες και οι νέοι από την Ελλάδα που επιθυμούν να θέσουν και αυτοί ερωτήματα θα μπορούν μέσω e-mail ή τηλεφωνικά στους αριθμούς που θα εμφανίζονται στις οθόνες των τηλεοράσεων κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.

Όπου φτωχός και η μοίρα του

2010-11-21T13:59:00.000-08:00

"Οποιος πληρώνει τα βιολιά μπορεί και να παραγγέλνει και τη μουσική" και αυτή τη λογική δείχνει να υιοθετεί πλήρως από δω και στο εξής και η Γερμανία της Ανγκέλα Μέρκελ. Το γεγονός, ότι κάποιες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας φτωχαίνουν σταθερά, αλλά κυρίως διαπομπεύονται και πολιτικά απλά ευνοεί τα σχέδια, που κάποια στιγμή από τη δεκαετία του 90 είχε δημόσια εκφωνήσει η γερμανική χριστιανοδημοκρατία αλλά αργότερα είχε υποχρεωθεί να τα βάλει στο συρτάρι μετά από τις αντιδράσεις, για μια "Ευρώπη πολλών ταχυτήτων". Το σε ποιά ταχύτητα θα είμαστε εμείς δεν θέλει και πολύ σκέψη για να το καταλάβουμε.

Το Ιρλανδικό Πρότυπο

2010-11-21T08:13:00.000-08:00

Αν δεν ήταν τραγικό θα ήταν αστείο... Οταν η Ιρλανδία ήταν "τίγρης" όλοι μας προέτρεπαν να ακολουθήσουμε το παράδειγμά της. Οταν η Ιρλανδία βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού και ως λύση προκρίθηκε το "δάγκωμα" μισθών και όλων των κοινωνικών δαπανών, πάλι μας προέτρεπαν να ακολουθήσουμε το ιρλανδικό παράδειγμα. Τώρα που έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια άγριας λιτότητας από την κυβέρνηση του Δουβλίνου και η Ιρλανδία το μόνο που κατάφερε, είναι να συνάψει μια ολέθρια σχέση με το "μηχανισμό στήριξης" εμείς ποιό παράδειγμα θα πρέπει πια να ακολουθήσουμε;

ΠΑΓΩΝΙΑ

2010-11-21T08:07:00.003-08:00

Αληθεύει άραγε;

"Αναβάλλεται επ αόριστον η αξιολόγηση των 5000 αιτήσεων που υποβλήθηκαν για να προσληφθούν 250 συμβασιούχοι στην ΕΡΤ. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις στις οποίες πρωταγωνιστούν οι εκπρόσωποι της τροϊκας ο Τηλέμαχος Χυτήρης έδωσε το οκ για την αναβολή των προσλήψεων. Την ίδια ώρα στην ΕΡΤ επικρατεί κλίμα αγωνίας και αβεβαιότητας καθώς λέγεται οτι οι κύριοι του ΔΝΤ έχουν εισηγηθεί ειδικά για την ΕΡΤ περικοπές προσωπικού σε ποσοστό 25%...."

Πηγή: http://anergoidimosiografoi.blogspot.com/

Πράσινη πρωτεύουσα

2010-11-14T04:56:00.001-08:00

Πότε μια πόλη αξίζει τον χαρακτηρισμό "πράσινη"; Και ποιές είναι οι πραγματικά πράσινες πόλεις στην Ευρώπη. Οκτώ στους δέκα κατοίκους της ηπείρου μας ζουν σε αστικό περιβάλλον, συνεπώς το πως είναι διαμορφωμένη η ζωή στις πόλεις μας αφορά σχεδόν όλους. Με το θεσμό της "Ευρωπαϊκής Πράσινης Πρωτεύουσας", που εγκαινιάστηκε φέτος, η ΕΕ επιδιώκει να βραβεύσει τις πόλεις, που έχουν αναλάβει σημαντικές οικολογικές πρωτοβουλίες και να τονώσει όχι μόνο τον ανταγωνισμό αλλά και την ανταλλαγή ιδεών και προτάσεων μεταξύ τους.

Η Εκπομπή "27 ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ" ταξιδεύει στην πράσινη πρωτεύουσα του 2010 και του 2011 την Στοκχόλμη και το Αμβούργο αντίστοιχα και παρουσιάζει τα επιτεύγματά τους, που έφεραν αυτή τη διάκριση. Παρακολουθεί τη διαδικασία επιλογής των πράσινων πρωτευουσών του 12 και του 13 και συνομιλεί με τον Επίτροπο για θέματα περιβάλλοντος Γιάνεζ Ποτότσνικ σχετικά με αυτή την ιδέα.

Το τρίτο ταξίδι είναι στο Νόττινχαμ, την βρετανική πόλη, που πρώτευσε μεταξύ 19 άλλων σε μια πρόσφατη έρευνα για την πιο ανεξάρτητη από το αυτοκίνητο πόλη στο "μεγάλο νησί". Γιατί το σύστημα συγκοινωνιών του θεωρείται το καλύτερο και λειτουργικότερο; Γιατί οι κάτοικοι του αψηφούν ακόμα και τον καιρό και χρησιμοποιούν συστηματικά το ποδήλατο; Και τι λέει ο Ελληνας ποδηλάτης που "εθελοντικά" έκανε την επιλογή να κινείται στην δική μας πρωτεύουσα με το δίκυκλο;

Μιλούν ακόμα εκπρόσωποι των πράσινων πόλεων και ο Πρόεδρος του ιδρύματος "Αλέξανδρος Ωνάσης" Αντώνης Παπαδημητρίου για το πρώτο βραβείο οικολογίας που απονεμήθηκε από το ίδρυμα στην οργάνωση "Φίλοι της Γης" από τη Μέση Ανατολή.

Το Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010 στις 16:00 στη ΝΕΤ.

Περισσότερα στοιχεία για το θεσμό της πράσινης πρωτεύουσας μπορείτε να βρείτε αν ακολουθήσετε αυτό το σύνδεσμο:
http://ec.europa.eu/environment/europeangreencapital/index_en.htm

Περισσότερα για το βραβείο οικολογίας του Ιδρύματος "Αλ. Ωνάσης":
http://www.onassis.gr/sectpage.php?lang=gr&secID=3&subID=6&sub2ID=9

Δείτε σε αυτό το σύνδεσμο ένα βίντεο της πόλης του Αμβούργου:
http://www.youtube.com/watch?v=YhYoqasW1G4

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ;

2010-11-14T04:55:00.001-08:00

Φυσικά και υπάρχει ένας λόγος που η εκπομπή λέγεται "27 της Ευρώπης" και όχι "Ευρώπη των 27". Ο απλός λόγος, ότι αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει μια Ευρώπη, αλλά 27 κυβερνήσεις, που προσπαθούν να σωθούν η κάθε μια με τον τρόπο της. Η Ελλάδα ετοιμάζεται για σκληρές διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Η Ιρλανδία μελετά, όπως όλα δείχνουν, την προσφυγή της στο μηχανισμό στήριξης. Στην Πορτογαλία ακόμα και υπουργοί της κυβέρνησης μιλούν για το ενδεχόμενο αποχώρησης της χώρας από το ευρώ. Στη Γαλλία ο Νικολά Σαρκοζί προσπαθεί να σώσει την πολιτική του καρριέρα με τα γνωστά τεχνάσματα των "μπαλωμάτων". Στη Γερμανία η Μέρκελ επιμένει να προσπαθεί να πείσει τους συμπατριώτες της, ότι πρέπει να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι για να συνεχίσουν οι βιομηχανίες να έχουν τα πρωτεία στις εξαγωγές. Και η Ευρωπαϊκή Γραφειοκρατία συνεχίζει απτόητη να δηλώνει πράγματα, που κάνουν ξεκάθαρο πόσο μακριά από την πραγματικότητα βρίσκεται ή αν προτιμάτε πόσο αδύναμη να επηρεάσει κάποια πράγματα είναι. Αρα δε μπορεί να γίνεται λόγος για Ευρώπη των 27...

Πράσινη πρωτεύουσα

2010-11-10T14:36:00.001-08:00

Τι κάνει μια πόλη πράσινη; Ποιές είναι οι καλύτερες πόλεις από αυτή την άποψη στην Ευρώπη; Μπορείτε να φανταστείτε μια ελληνική πόλη να διεκδικεί αυτό τον τίτλο;

Με όλα αυτά τα ερωτήματα θα ασχοληθεί η δεύτερη εκπομπή των "27 της Ευρώπης" την ερχόμενη εβδομάδα (20.11) και αφού πρώτα αφήσουμε να περάσουν οι δημοτικές και περιφερειακές μας εκλογές.
Περισσότερες λεπτομέρειες τις επόμενες ημέρες.

Προς το παρόν μπορείτε να δείτε σε επανάληψη το πρώτο επεισόδιο για την οικονομική κρίση, αυτό το Σάββατο 13.11.2010 στις 18:30 στη ΝΕΤ.

Η πρώτη αντίδραση

2010-11-10T14:34:00.000-08:00

Από τους φοιτητές ήρθε τελικά η πρώτη αντίδραση για τις "βάρβαρες" περικοπές της κυβέρνησης Κάμερον στη Βρετανία.Πάνω από 50.000 διαδήλωσαν στο Λονδίνο, αλλά φυσικά τα ΜΜΕ στάθηκαν και πάλι κυρίως στους περίπου 200, που προκάλεσαν επεισόδια και επιτέθηκαν στα γραφεία των Τόρις. Πολλοί λένε ότι αυτή η αντίδραση είναι απλά ο προάγγελος για εκείνες, που θα έρθουν και θυμούνται ήδη τις κοινωνικές αναταραχές της δεκαετίας του '80 ενώ και η Σκότλαντ Γιαρντ δηλώνει ότι στο μέλλον θα "προσέχει" περισσότερο...

MME, Πανεπιστήμιο, Κρίση

2010-11-03T00:15:00.000-07:00

Με αφορμή μια συζήτηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Οφείλει μια σχολή Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο να βγάζει "έτοιμους" επαγγελματίες δημοσιογράφους; Υπάρχει ελπίδα για τους αποφοίτους μέσα στο θολό τοπίο των ΜΜΕ εν μέσω μιας βαθιάς κρίσης; Τι φταίει για το χάλι των μέσων ενημέρωσης; Πρέπει να μας πιάνει απαισιοδοξία; Ηταν μόνο μερικά από τα ζητήματα που τέθηκαν σε μια συζήτηση που έγινε το βράδυ της Τρίτης στο Πάντειο και στην οποία είχα την ευκαιρία να πάρω μέρος.
Μερικές παρατηρήσεις που έχω να κάνω μετά και την τοποθέτησή μου αλλά και τα όσα ακούστηκαν. Καταρχήν οι νέοι μελλοντικοί δημοσιογράφοι οφείλουν να αμφισβητούν το τοπίο, τις ιδέες και τις πρακτικές που ανέδειξαν σε κυρίαρχες οι δημοσιογράφοι της γενιάς του lifestyle και της διαπλοκής με την "παραπολιτική". Το ότι καταρρέει ένα σύστημα μπορεί να αποδειχτεί καλό αν η επόμενη γενιά έχει το σθένος και την ψυχική δύναμη να το αντικαταστήσει με κάτι πιο φρέσκο, πιο αληθινό, πιο τίμιο. Οι νέοι επιστήμονες αυτό που έχουν να μάθουν από ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα δεν είναι αριθμοί, ημερομηνίες και δόγματα αλλά μεθοδολογίες συνδυαστικής σκέψης, τρόπους για να μπορούν να προσεγγίζουν την πραγματικότητα. Και αυτοί που θέλουν να δουλέψουν στα ΜΜΕ πρέπει να μπορούν να παρουσιάζουν ψύχραιμα και ειλικρινά αυτή την πραγματικότητα αναλύοντας και εξηγώντας.
Αυτό που περισσεύει σήμερα στο χώρο μας είναι η υποκρισία. Δε μπορεί να αρθρογραφούν αναπάντητα στις εφημερίδες κάποιοι μεγαλοδημοσιογράφοι, που μέχρι χθες πρωταγωνιστούσαν στο μεγάλο φαγοπότι και ξαφνικά θέλουν να διαχωρίσουν τη θέση τους από όλα και να αυτοανακηρυχτούν απολύτως αθώοι. Δε μπορεί οι άνθρωποι που επιβίωσαν τις δύο προηγούμενες δεκαετίες αγκαλιασμένοι με όλες τις εξουσίες και όλες τις κυβερνήσεις να αναλαμβάνουν τώρα την αποστολή της κάθαρσης και της αρχιτεκτονικής ενός νέου οικοδομήματος.
Και φυσικά δε μπορούν ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι πανεπιστημιακοί, ούτε ο κάθε ένας πολίτης ξεχωριστά να ξεμπερδεύουν εύκολα με τις ευθύνες τους, ρίχνοντας όλο το φταίξιμο γενικά και αόριστα στην "πολιτεία" και στους "πολιτικούς". Είμαστε όλοι, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο υπεύθυνοι για την κατάντια. Αλλά για να την ξεπεράσουμε θα πρέπει να σταματήσουμε να δείχνουμε με το δάχτυλο γενικά και αόριστα προς το πλήθος και να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας και το κοντινό μας περιβάλλον.
Η λογική του "πάντα φταίει κάποιος άλλος" δεν οδηγεί παρά σε βαλτότοπους.

Χρεωκοπιών συζήτηση

2010-11-01T00:06:00.000-07:00

Το πότε χρεωκοπεί μια επιχείρηση ή μια χώρα μπορούν να το εκτιμήσουν οι ειδικοί βασισμένοι σε οικονομικά στοιχεία. Τι γίνεται όμως με μια ιδέα; Πότε μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε χρεωκοπημένη; Και τι γίνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση με την ευρωπαϊκή ιδέα; Ο πειρασμός είναι πολύ μεγάλος να εκτιμήσει κανείς ότι το όραμα άλλων εποχών έχει οριστικά χρεωκοπήσει. Μικροί ηγέτες και μεγάλα προβλήματα δείχνουν να στρέφουν και τους 27 σε λύσεις περισσότερο εθνικές. Ο καθένας δείχνει να θέλει να σώσει το τομάρι του. Πρέπει να βλέπουμε όμως την Ευρώπη σαν τελειωμένη υπόθεση ή έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι η Ευρώπη πάντα μέσα από τις κρίσεις της προχωρούσε και μπορούσε να βγαίνει πιο δυνατή; Περισσότερα στην ανοιχτή συζήτηση-αντιπαράθεση στις 15 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής όπου θα επιχειρηματολογήσουν και οι δύο πλευρές πάνω στο ίδιο ερώτημα.
Πληροφορίες εδώ:

http://www.intelligencesquared.com/greece/events/2010/first-series/european-project-is-bankrupt

Η ΣΙΔΗΡΑ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ

2010-10-28T02:23:00.001-07:00

Πιστή στο δημοσιονομικό της δογματισμό η Ανγκέλα Μέρκελ πιέζει τους Ευρωπαίους να δεχτούν, αυτό που συμφώνησε με το Νικολά Σαρκοζί, δηλαδή την επιβολή αυστηρότερων κυρώσεων στους παραβάτες του Συμφώνου Σταθερότητας και που θα φτάνει μέχρι και την αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου για τα "κακά παιδιά" της ΕΕ. Δυο πολιτικοί, που αυτή τη στιγμή είναι αμφίβολο αν διαθέτουν την στήριξη της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων στις χώρες τους, σκέφτηκαν λοιπόν να αναθεωρήσουν τη Συνθήκη της Λισαβόνας λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση της επίπονης και πολυετούς διαδικασίας επικύρωσής της. Λογικό να βγαίνει ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έξω φρενών στη γερμανική τηλεόραση και να τους κατηγορεί τόσο για την ιδέα και το περιεχόμενό της, όσο και για το "στυλ με το οποίο επιδιώκεται να επιβληθεί εντός της ΕΕ". Οπως είπε ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου αφαίρεση ψήφου προβλέπεται συνήθως για ζητήματα κατάφωρων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά όχι και για οικονομικά παραπτώματα. Αλλά η σιδηρά Αντζι και ο μικρός Νικολά φαίνεται ότι κάπου τα έχουν μπλέξει...

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ

2010-10-28T02:01:00.001-07:00

Οι δέκα μεγαλύτερες εταιρείες ενέργειας των ΗΠΑ επενδύουν ολοένα και μεγαλύτερα ποσά τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, χρηματοδοτώντας προγράμματα έρευνας του τομέα. Τυχαίο; Μόνο στις 10 μεγαλύτερες συμφωνίες τέτοιου τύπου έχουν επενδυθεί 833 εκατομύρια δολάρια σύμφωνα με τα στοιχεία του Center for American Progress. Μπορείτε να διαβάσετε την πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα εδώ:

http://www.americanprogress.org/issues/2010/10/big_oil.html

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΥΦΕΣΗ;

2010-10-22T08:59:00.001-07:00

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου στις 23:οο στη ΝΕΤ

Με ένα μεγάλο αφιέρωμα στην οικονομική κρίση ξεκινά η νέα εκπομπή της ΝΕΤ "27 της Ευρώπης", με τον Κώστα Αργυρό, αναζητώντας απαντήσεις στο ερώτημα αν τελικά "βάλαμε μυαλό" μετά από όσα βίωσε ο πλανήτης την τελευταία διετία. Ξεκινώντας από το Μάντσεστερ, που ιστορικά ταυτίστηκε με τη σχολή του άκρατου φιλελελευθερισμού και την πίστη στο "αόρατο χέρι" της αγοράς, η εκπομπή προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα αν η ανακοίνωση των αιματηρών περικοπών της κυβέρνησης Κάμερον απειλεί να ρίξει τη Βρετανία στην ύφεση, τη στιγμή ακριβώς που η οικονομία της έδειχνε να παίρνει σιγά-σιγά και πάλι μπροστά. Στο ερώτημα αυτό απαντούν και Ελληνες οικονομολόγοι του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ.

Η έρευνα συνεχίζεται στις χώρες που ακόμα κλυδωνίζονται από το σκάσιμο της μεγάλης φούσκας όπως η Ιρλανδία και η Ουγγαρία, μελετά τη στάση της Γερμανίας που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό και την ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση και καταλήγει στις Βρυξέλλες, όπου συνεχίζονται οι προσπάθειες για τη θέσπιση καλύτερων ελεγκτικών μηχανισμών για το χρηματοπιστωτικό σύστημα κυρίως με πρωτοβουλία του ευρωκοινοβουλίου την ώρα που η Κομισιόν δείχνει να κυριαρχείται αποκλειστικά από την πίστη στο δημοσιονομικό δογματισμό.

Παρουσιάζεται επίσης η προσπάθεια για υλοποίηση επιτέλους της ιδέας για ένα φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές τέσσερεις δεκαετίες μετά την αρχική σύλληψη του Αμερικανού οικονομολόγου Τζέιμς Τόμπιν. Στην εκπομπή μιλούν μεταξύ άλλων ο πρώην Δανός πρωθυπουργός Π.Ν.Ράσμουσεν, η πρόεδρος των γερμανών Πρασίνων Κλαούντια Ροτ, ο Βέλγος υπουργός Οικονομικών Ντιντιέ Ρέιντερς, ο Ντάνιελ κον Μπεντίτ, οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες και ευρωβουλευτές.

Ενα οδοιπορικό στην Ευρώπη που τελικά αφήνει την αίσθηση ότι σε μεγάλο βαθμό οι πολιτικοί συνεχίζουν να παραμένουν "αμετανόητοι" παρά τις παλιότερες υποσχέσεις τους ότι θα αντλήσουν τώρα τα σωστά διδάγματα.

ΤΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ

2010-10-20T15:01:00.001-07:00

Τσεκούρι έβγαλε ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών Τζορτζ Οσμπορν ανακοινώνοντας αιματηρές περικοπές των δημοσίων δαπανών της κυβέρνησης του, που θα φτάσουν τα 83 δισ. λίρες και μειώνουν κατά 19% κατά μέσο όρο τις δαπάνες όλων των υπουργείων. Κατά 500.000 θα μειωθούν οι περίπου 6 εκατ. θέσεις εργασίας στο Δημόσιο μέσα στην ερχόμενη τετραετία.

Για "θεραπεία σοκ" και "βαρβαρότητες" μιλούν οι βρετανικές εφημερίδες αλλά προς το παρόν οι κάτοικοι του νησιού δείχνουν να αντιμετωπίζουν τις εξαγγελίες με φλεγματική ψυχραιμία, την ώρα που απέναντι η Γαλλία μοιάζει έτοιμη να εκραγεί εξαιτίας του αντίστοιχου προγράμματος δημοσιονομικής αναδίπλωσης του μικρού (στο πολιτικό ανάστημα) Νικολά.

Το κοινό σημείο και στις δύο χώρες είναι ότι τη νύφη την πληρώνουν πάλι οι κοινωνικά ασθενέστεροι. Ειδικά για την περίπτωση της Αγγλίας εκφράζονται φόβοι ότι σε ήδη προβληματικές περιοχές κυρίως στο Βορρά η ανεργία θα εκτιναχθεί στα ύψη.

Αγοραπωλησίες

2010-10-15T09:34:00.000-07:00

Η πώληση της LFC σε νέους Αμερικανούς ιδιοκτήτες ολοκληρώθηκε κυριολεκτικά στο παρά πέντε, γλυτώνοντας όπως φαίνεται την ομάδα από την ποινή αφαίρεσης εννέα βαθμών. Αλλά όσο ικανοποιημένοι και αν είναι οι οπαδοί, που κατόρθωσαν να απαλλαγούν από τους Hicks και Gillet, επιφυλάξεις παραμένουν για το κατά πόσο η νέα ιδιοκτησία μπορεί να επαναφέρει την ομάδα στη θέση που της ανήκει. Στη Βρετανία άνοιξε τις τελευταίες μέρες μια μεγάλη συζήτηση, για το αν ήρθε η στιγμή να επιστρέψει το ποδόσφαιρο στις "ρίζες" του και αν θα πρέπει επιτέλους να αναλάβουν οι οπαδοί πιο ενεργό ρόλο στη διαχείριση της ομάδας. Διαβάστε εδώ και την ανακοίνωση της οργάνωσης των οπαδών:

Spirit of Shankly-ShareLiverpoolFC welcomes the likely end of Hicks and Gillett’s ownership of LFC, regardless of the current attempts to prolong this process.

At this stage we remain open minded about any new ownership regime.

However our long held view that supporter ownership is right for Liverpool Football Club remains unaltered. The aspiration amongst supporters to become part of the ownership of LFC by investing our own money and to have our interests represented in the running of the club, still very much exists.

Recent experience has demonstrated that meaningful fan representation through democratic supporter ownership is the only fail-safe way that we can ensure that a reoccurrence of recent events never happens again. This requires supporter ownership through a direct equity shareholding in LFC, in partnership with new owners, giving the supporters real and meaningful representation. This is also the best way that the club can rebuild its relationship with tens of thousands of disenfranchised fans who want the opportunity to invest in their club’s future.

We will all be delighted to see the back of Hicks & Gillett, but at one level we are back where we were in 2007. At that time, supporters welcomed the new owners with open arms. This time, we are better informed and this time, tens of thousands of Liverpool’s supporters have demonstrated their willingness and ability to invest their own money in the Club. This time, there is an opportunity to create a unique partnership between supporters and new owners to everyone’s benefit.

We continue to pursue these goals and look forward to engaging with new owners to ensure that they fully understand the benefits of supporter ownership to the club, the wider community and themselves as owners.

Spirit Of Shankly - ShareLiverpoolFC

Καλό χειμώνα

2010-10-12T13:38:00.000-07:00

Την Παρασκευή 15.10 και το Σάββατο 16.10, θα δημοσιευτεί η πράξη του υπουργικού συμβουλίου, με την οποία θα προσληφθούν 700 συμβασιούχοι στην ΕΡΤ, εκ των οποίων οι 195 θα είναι δημοσιογράφοι. Η προκήρυξη θα επαναληφθεί την ερχόμενη Δευτέρα και Τρίτη, και απ’ την ερχόμενη Τετάρτη θα αρχίσει η υποβολή αιτήσεων ηλεκτρονικά στην ΕΡΤ για την πρόσληψη στην κρατική ραδιοτηλεόραση και με προθεσμία 10ήμερη που αρχίζει απ’ την Τετάρτη. Μετά την εκπνοή του 10ημέρου, θα συνεδριάσει η επιτροπή κρίσεων της ΕΡΤ, η οποία και θα αξιολογήσει τις αιτήσεις. Δεν έγινε γνωστό το πότε θα προσληφθούν οι συνάδελφοι και για πόσο διάστημα.

Ο γαλάζιος Δούναβης

2010-10-10T11:11:00.000-07:00

Στην Ουγγαρία ο Δούναβης απειλείται να κοκκινίσει από την τοξική λάσπη. Στην Αυστρία έγινε μπλε, μόνο που ο χαρακτηρισμός αυτός μόνο με καθαρότητα δεν έχει να κάνει. Το γαλάζιο κόμμα των "Ελευθέρων", που κάποτε "κοσμούσε" με την παρουσία του ο δημαγωγός Γιεργκ Χάιντερ, διπλασίασε τα ποσοστά του στις εκλογές για την κυβέρνηση της Βιέννης με συνθηματολογία κυρίως υπέρ των απελάσεων των ξένων. Οι σοσιαλδημοκράτες έχασαν την απόλυτη πλειοψηφία, που διατηρούσαν επί δεκαετίες και οι Πράσινοι της Μαρίας Βασιλάκου είχαν μικρές απώλειες. Το ερώτημα είναι: Όταν σε μια πόλη, που θεωρείται η πρώτη στην Ευρώπη ή έστω μέσα στην τριάδα από πλευράς ποιότητας ζωής έχεις τόσους πολλούς δυσαρεστημένους, που στρέφονται προς την ακροδεξιά, τότε τι θα πρέπει να περιμένουμε αλλού;

Τα κάνανε πλακάκια

2010-10-10T07:11:00.000-07:00

Και στις Σπέτσες η προεκλογική χρονιά χρωματίστηκε από μια μεγάλη εργολαβία σε κεντρική πλατεία την ώρα που μεγάλα ζητήματα παραμένουν στον αέρα.

(Saronic Magazine Nr.5)

Μεγάλωσα στην πλατεία του Αγίου Θωμά, στο Γουδί. Δήμος Αθηναίων. Τα καλοκαίρια όμως τα πέρασα όλα ανεξαιρέτως στις Σπέτσες. Εδώ και μερικά χρόνια ζω στο Δήμο Μαρκοπούλου. Πριν βιαστείτε να πείτε “και τι μας νοιάζει εμάς” προσέξτε μια απλή διαπίστωση. Αυτή την τελευταία προεκλογική χρονιά και στους τρεις δήμους με τους οποίους έτυχε να με συνδέσει η μοίρα έγιναν... έργα. Στον Άγιο Θωμά ο Δήμος αλλάζει από το καλοκαίρι τα πλακάκια. Στην κεντρική πλατεία στο Μαρκόπουλο εδώ και μήνες αλλάζουν... πλακάκια. Και στην πλατεία του Ποσειδωνίου στις Σπέτσες το έργο της χρονιάς ήταν τα. πλακάκια. Εντάξει θα πείτε ότι μιλάμε για μαρμάρινες πλάκες πολυτελείας. Δεκτό.Το σίγουρο είναι πως κάθε φορά που στον ορίζοντα αρχίζουν να αχνοφαίνονται οι επόμενες δημοτικές εκλογές οι τοπικοί άρχοντες σπεύδουν να παραγγείλουν πλακάκια... Τυχαίο; Δε νομίζω, με βάση από όσα άκουσα και το καλοκαίρι στο νησί.

Οι Σπέτσες, τόπος ευλογημένος, είχε από μια άποψη την τύχη να μην χρειάζεται να κομματικοποιηθούν ποτέ οι τοπικές εκλογές, αφού όλοι ξέρουμε τι ψηφίζει το νησί, σε ποσοστά, που κάποιες φορές θα τα ζήλευε και ο Εριχ Χόνεκερ, αν είχε το θάρρος να τους αφήσει να ψηφίσουν ελεύθερα... Αρα δεν υπήρχε ανάγκη να “μετρηθούν δυνάμεις”. Από την άλλη είχε την ατυχία οι εκλογές να εγκλωβίζονται συχνά σε αντιπαραθέσεις που κινούνταν γύρω από άξονες καθαρά προσωπικών αντιπαραθέσεων. Κάτι που βέβαια συμβαίνει συχνά σε τόπους μικρούς, που όλοι γνωρίζονται καλά μεταξύ τους. Αλλά σήμερα, μετά από ένα καλοκαίρι που κάποιοι το είπαν της “αποκαθήλωσης του ονείρου” είναι μάλλον η στιγμή να αναρωτηθεί κανείς γιατί πολλές φορές φορές στο παρελθόν τις τύχες του νησιού διαχειρίστηκαν τοπικοί άρχοντες, που δεν ήταν αντάξιοι της ιστορίας και της ομορφιάς του.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: Δεν θέλω να κάνω κάποιου είδους παρέμβαση με στόχο την υποστήριξη κάποιας υποψηφιότητας. Αλλωστε, όταν γράφονται αυτές οι σκέψεις είναι ακόμα ανεπίσημη η πληροφόρηση σχετικά με τους τρεις μάλλον υποψήφιους, που θα διεκδικήσουν το χρίσμα στις 7 Νοέμβρη, αφού οι ζυμώσεις συνεχίζονται.

Το ερώτημα είναι ωστόσο αν σε μια εποχή, που όλοι λένε ότι πρέπει αφενός να διδαχθούμε από την κρίση και αφετέρου να τη δούμε σαν ευκαιρία, αρκούν προσωπικές αντιπαραθέσεις και φιλοδοξίες για να δώσουν στις Σπέτσες αυτό που τους αξίζει και να τις βοηθήσουν για ένα ξεπέταγμα, που θα αλλάξει την εικόνα τους προς το καλύτερο.

Επειδή θεωρώ τις Σπέτσες “πατρίδα μου”, επειδή τις αγαπάω και βλέπω τις τελευταίες δεκαετίες κάποια πράγματα να μένουν απαράλλαχτα και άλλα να χειροτερεύουν. Αλλά ακόμα ελπίζω ότι κάποια στιγμή κάτι μπορεί να γίνει.

Θυμάμαι ας πούμε εδώ και δεκαετίες την εικόνα της καπνιστής χωματερής με θέα θάλασσα να “εντυπωσιάζει” τους τουρίστες, που κάνουν το γύρο του νησιού. Κι ακούω εξηγήσεις για τις νομοτεχνικές δυσκολίες, που εμποδίζουν επιτέλους να ξεκινήσει το μεγάλο έργο. Βλέπω τα τελευταία χρόνια τον μικρό ελεύθερο χώρο εκεί που ήταν κάποτε το σπίτι μας να έχει μετατραπεί σε γκαράζ ημιφορτηγών, βλέπω όλο και περισσότερα αυτοκίνητα να καταπατούν αυτό, που από μικροί θεωρούσαμε θέσφατο την απουσία δηλαδή αυτοκινήτων και αρκούμαι σε απαντήσεις τύπου “ωχ αδερφέ”.

Μαθαίνω ότι η αποχέτευση κάποια στιγμή θα ξεκινήσει αλλά συνεχίζω να θυμάμαι τους βόθρους, που ξεχείλιζαν κάποτε από τα σπίτια και αναρωτιέμαι αν άλλαξε κάτι. Εντάξει δεν υπάρχει πια εκείνο το αίσχος με “τα σκατά να τρέχουν στη Ντάπια”, που τόσο γλαφυρά μας θύμισε ο Πέτρος Χαριτάτος στο blog του. Αλλά είναι αρκετό αυτό;

Η δυναμική των Σπετσών, η ιστορία τους είναι τέτοια, που θα μπορούσαν να είναι πολύ μπροστά αν κάποιος, κάποτε το είχε θελήσει. Δεν θα έπρεπε να έχουν ένα συνεδριακό χώρο καλύτερο από ένα ξενοδοχείο που οι δόξες του έχουν καταγραφεί σε άλλες εποχές; Εκμεταλλεύθηκε κανείς πραγματικά την ευκαιρία των ΤΕΙ, τα οποία όπως όλοι ομολογούν, συνεχίζουν να κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας;

Είναι πολλά τα ερωτήματα που προκύπτουν, όταν κάθεσαι και πίνεις το ουζάκι σου στη Ντάπια. Θεωρίες ακούγονται πολλές, απαντήσεις συνήθως δε δίνονται και μάλλον κανείς δεν αισιοδοξεί ότι θα δοθούν και μετά τις εκλογές. Ως γνήσιος... φίλαθλος το μόνο που μου μένει να ευχηθώ είναι να κερδίσει ο καλύτερος και μετά “ο Θεός να βάλει το χέρι του”.

Μαμόθρεφτοι;

2010-10-10T02:14:00.000-07:00

Η ανακοίνωση των στοιχείων της EUROSTAT, σύμφωνα με την οποία οι Ελληνες είναι από τους πρώτους σε ποσοστά στην Ευρώπη, μεταξύ εκείνων που συνεχίζουν να μένουν "με τη μαμά και το μπαμπά" σχεδόν μέχρι τα 40 τους, δεν προκαλεί και τόσο μεγάλη έκπληξη. Είναι κάτι που το ξέραμε όλοι, αφού το ζούμε. Αυτό που έχει σημασία να διερευνηθεί είναι το αν αυτό οφείλεται κυρίως σε οικονομικούς λόγους ή αν έχει να κάνει πρωτίστως με την "παράδοση", είναι δηλαδή αποτέλεσμα και ενός κοινωνικού συντηρητισμού. Επίσης έχει σημασία το αν αυτή η στάση επηρεάζει και την ψυχολογία μας γενικότερα, αν δηλαδή υποσυνείδητα ελπίζουμε ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος να μας προσέχει, να μας φροντίζει και να μας δίνει λύσεις στα καθημερινά μας προβλήματα... Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν και κάποια θέματα εδώ στην Ελλάδα, όπου η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Οι απόφοιτοι

2010-10-08T15:07:00.000-07:00

Συνάντησα σήμερα κάποια παιδιά που το καλοκαίρι τέλειωσαν με επιτυχία τις σπουδές τους στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Οι πιο "τυχεροί" από αυτούς δουλεύουν με 400 και 500 ευρώ το μήνα. Οι πιο άτυχοι κάνουν την κλασσική "πρακτική" του ρεφενέ. Και οι περισσότεροι απλά περιμένουν. Είναι να απορείς μετά που πολλά νέα παιδιά βλέπουν πάλι σαν λύση τη μετανάστευση; Και που να βρεθεί Καζαντζίδης να τραγουδήσει το ταξίδι τους;

Ιρλανδία γειά σου

2010-09-30T00:08:00.000-07:00

Περίπου ενάμιση χρόνο μετά από τη στιγμή που βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού και αφού ακολούθησε ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, η Ιρλανδία δεν δείχνει να βρίσκεται σε πολύ καλύτερη μοίρα. Τυχαίο; Η ουσία είναι πως ενώ η παγκόσμια "κρίση" ξεπεράστηκε και κάποιοι άρχισαν να παίρνουν και πάλι bonus, οι πολίτες συνεχίζουν να υποφέρουν και να μένουν με την παρηγοριά ότι κάποτε στο μακρινό μέλλον θα έρθουν καλύτερες μέρες. Τελικά βάλαμε-βάλανε μυαλό από την κρίση ή απλά συνεχίζουμε μια από τα ίδια με μόνο ουσιαστικό μέτρο την συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους;

Χαμένη αθωότητα

2010-09-16T23:45:00.000-07:00

Εκλογές πλησιάζουν και αρχίζουν πάλι διάφορα πρόσωπα, είτε υπαρκτά, είτε κρυμμένα πίσω από αθώα "καλλιτεχνικά" ψευδώνυμα να μας βομβαρδίζουν με φιλικά μηνύματα και παθιασμένες σημειώσεις στο facebook. Μόνο που αυτή η αθωότητα, που προσποιούνται, είναι θαμμένη προ πολλού κάτω από τόνους σκουπιδιών και υπερτιμημένα πλακάκια-παρακαταθήκες αχόρταγων εργολάβων, που "άλλαξαν" πάλι με τσιμέντο την εικόνα των πόλεων μας. Παρακαλώ μην ενοχλείτε...

Τα μεταξωτίσιους βρακιά

2010-09-15T00:01:00.000-07:00

Ωραία τα σποτάκια και η δήθεν γκλαμουριά αλλά όταν δεν μπορείς εδώ και μήνες να καταφέρεις να δείξεις ένα ματς από την Ισπανία σε σωστό φορμάτ και στο μισό παιχνίδι προσπαθούμε να φανταστούμε, που "χάθηκε η μπάλα" τότε αυτό μάλλον βλαχουρίσιους, κακομοιρίσιους είναι... Ακριβώς όπως και η εικόνα κάποιων παρουσιαστών, που μπορεί να μην χρειάστηκε να τους μάθουν ότι το Τσάμπιονς ΛιιιΝγκ δεν έχει Νιιι αλλά τους ψώνισαν στη χοντρική σακκάκια "one size" με στόχο την ιστορική δικαίωση του ανεκδότου ήταν "μεγαλόσωμος ο μακαρίτης" (στην χειρότερη εκδοχή "άλα κουστουμιά ο σακάτης")

Σήριαλ δίχως τέλος

2010-09-14T23:26:00.000-07:00

Ακόμα ένα από τα πιο λαμπερά παιδιά του γερμανικού επιχειρηματικού κόσμου, ο Ρενέ Όμπερμαν της Deutsche Telekom βρίσκεται στο στόχαστρο της δικαιοσύνης της χώρας του για περίεργες συμφωνίες που έγιναν σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Η εισαγγελεία της Βόννης ασχολείται με συμβάσεις στην ΠΓΔΜ και το Μαυροβούνιο ενώ στην υπόθεση εμπλέκεται και η ουγγρική Τέλεκομ θυγατρική της γερμανικής. Ετσι το έργο με τις μίζες γερμανικών εταιρειών για εξασφάλιση έργων σε "αναπτυσσόμενες" χώρες αποδεικνύεται και πάλι ως ένα σήριαλ δίχως τελειωμό... Η επιχείρηση δηλώνει βεβαίως "καθαρή" και σε ανακοίνωσή της τονίζει ότι δεν ανέχεται τη διαφθορά σε κανένα κομμάτι των δραστηριοτήτων της. Αλλά πρέπει να είσαι καλοπροαίρετος μέχρι αφελείας για να δεχτείς ότι ο καπνός βγήκε εδώ χωρίς καν να υπάρχει φωτιά.

Bärbel Bohley

2010-09-12T00:44:00.000-07:00

Ηταν μια από τις πραγματικές αντιστασιακές φιγούρες στην Ανατολική Γερμανία και για αυτό δεν προσπάθησε ποτέ να εξαργυρώσει αυτή της την δράση με μια θεσούλα σε κάποιο από τα κόμματα της Δύσης που ήρθαν μετά και γέμισαν με όψιμους αντικαθεστωτικούς αγωνιστές. Στην Μπέρμπελ Μπόλαϊ και στη δράση της οφείλονται σε μεγάλο βαθμό οι ιστορικές εξελίξεις του φθινοπώρου του 1989. Ονειρευόταν μια πραγματική δημοκρατία και γι αυτό και χάθηκε από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης μετά την ενοποίηση. Το περασμένο Σάββατο η Βερολινέζα έφυγε οριστικά σε ηλικία 65 χρόνων νικημένη από τον καρκίνο. Μαζί της έφυγε και ένα κομμάτι της σύγχρονης γερμανικής ιστορίας που κάποιοι προτίμησαν να σπρώξουν στο περιθώριο...

Περίεργα πράγματα;

2010-09-11T04:36:00.000-07:00

Διαβάζοντας κανείς τις ξένες εφημερίδες σήμερα δε μπορεί παρά να σκεφτεί το εξής απλό: Την ώρα που παντού στη Δύση τα προγράμματα περικοπών πλήττουν, με βάση και τις επίσημες στατιστικές, περισσότερο τους φτωχότερους, την ώρα που η ανεργία παντού καλπάζει και το κοινωνικό κράτος ακρωτηριάζεται με τρόπους, που μέχρι πρότινος κανείς δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί, κάποιοι προσπαθούν να μας βάλουν σε έναν "ιερό πόλεμο", να μας κάνουν να στρέψουμε αποκλειστικά το ενδιαφέρον μας στη "μάχη των θρησκειών" άντε οι πιο "κουλτουριάρηδες" και στη μάχη των πολιτισμών. Εμείς Χριστό αυτοί Αλλάχ, εμείς σταυρούς και αυτοί κοράνι και η επέτειος της 11ης Σεπτεμβρίου είναι η ιδανική ευκαιρία για να χωριστούμε σε πιστούς και άπιστους και στα δύο στρατόπεδα και να αδιαφορήσουμε για τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης, αφού ασχολούμαστε αποκλειστικά με τις θρησκευτικές μας διαφορές και προσφάτως και με μερικές... γονιδιακές (Βλέπε υπόθεση Σάρατσιν στην Γερμανία). Το περίεργο δεν είναι ότι μας δουλεύουν, αλλά το πόσο εύκολο είναι να μας δουλεύουν...

Αρκετά γελάσαμε

2010-09-05T02:35:00.000-07:00

Οταν πριν από δύο και τρία χρόνια έγραφα για τον Σαρκοζί, ότι είναι ένας γελωτοποιός της πολιτικής, που απλά εκμεταλλεύτηκε την μιντιοκρατία και την μετριοκρατία για να ανατείλει ως αστέρας της διασκέδασης μας, όλοι (και εδώ στην Ελλάδα) δήλωναν θαυμαστές των εμπνεύσεων, των ανοιγμάτων και της ρητορείας του. Τώρα πια το άστρο του έχει ξεθωριάσει και η κενότητα της πολιτικής σκέψης δε μπορεί να καλυφθεί από τα χαμόγελα της Κάρλα και τις καλοκαιρινές φωτογραφίες των παπαράτσι. Το μόνο, που έχει απομείνει ως ύστατη γραμμή άμυνας είναι σπασμωδικές αντιδράσεις στην επέλαση της ακροδεξιάς σκέψης, που προφανώς έχει μεγάλο ρεζερβουάρ ψήφων στη Γαλλία. Δε φταίει μόνο αυτός. Η παντελής λειψανδρία μεγάλων πολιτικών προσωπικοτήτων είναι παγκόσμιο φαινόμενο και ειδικά στην Ευρώπη καταντά πλέον κουραστική. Κουρασμένοι και οι ψηφοφόροι φαίνεται να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι "αρκετά γελάσαμε". Η ώρα να σοβαρευτούμε έχει έρθει προ πολλού, αλλά από την άλλη δε μας αρέσει καθόλου και συνεχίζουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα...

Εκατομμυριούχοι

2010-09-04T14:23:00.000-07:00

Νέο ρεκόρ σημείωσε φέτος ο αριθμός των εκατομμυριούχων στη Γερμανία, φτάνοντας τις 430.000. Η κρίση ξεπερνιέται λένε οι ειδικοί και αυτοί που πρωτίστως βγαίνουν αλώβητοι από αυτοί είναι οι πλουσιότεροι... Κάτι ήξερε η Μέρκελ που δεν ήθελε να μοιράσει τα λεφτά της σε ξένους.

20 χρόνια ενωμένη Γερμανία στην Ευρώπη

2010-09-03T10:53:00.000-07:00

Η Γερμανική Πρεσβεία και το Ινστιτούτο Goethe γιορτάζουν τα εικοστά γενέθλια της γερμανικής
επανένωσης στις 03.10.2010 με την ακόλουθη σειρά εκδηλώσεων:

Εκθέσεις ταμπλό
Από τις 13 Σεπτεμβρίου παρουσιάζονται στο Ινστιτούτο Goethe Αθηνών οι εκθέσεις ταμπλό
«Ο ιδανικός κόσμος της δικτατορίας; Εξουσία και καθημερινότητα στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία» και «Από την ειρηνική επανάσταση στην επανένωση της Γερμανίας» σε ελληνική γλώσσα. Παρουσιάζεται αφενός ένα φωτογραφικό οδοιπορικό της καθημερινότητας στην Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία και αφετέρου μια ανασκόπηση της διαδικασίας της γερμανικής ενοποίησης. Οι εκθέσεις είναι ανοιχτές στο κοινό μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου, από Δευτέρα έως Παρασκευή και από ώρα 09:00 έως 19:00 στο φουαγιέ του Ινστιτούτου Goethe. Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Τα εγκαίνια των εκθέσεων θα πραγματοποιηθούν στις 13 Σεπτεμβρίου μετά την προβολή της κινηματογραφικής ταινίας “Sonnenallee” στις 19:00 ώρα. Θα ακολουθήσει δεξίωση με χαρακτηριστικά ανατολικογερμανικά προϊόντα.

Προβολές κινηματογραφικών ταινιών
Οι προβολές γερμανόφωνων ταινιών με ελληνικούς υπότιτλους στις 13, 15 και 27 Σεπτεμβρίου
στο Ινστιτούτο Goethe προσφέρουν ταυτόχρονα ιστορική ανασκόπηση και διασκέδαση.
13 Σεπτεμβρίου, ώρα 19:00: Sonnenallee
15 Σεπτεμβρίου, ώρα 20:30 Berlin is Germany
27 Σεπτεμβρίου, ώρα 20:30 Die Unberührbare

Βερολινέζικη ηλεκτρονική μουσική με τους MODERAT και BYETONE στο BIOS
Την μουσική διάσταση του προγράμματος αναλαμβάνει να προσδώσει εκδήλωση με το Βερολινέζικο συγκρότημα MODERAT και τους BYETONE στις 17 Σεπτεμβρίου και ώρα 22:30 στο κέντρο τεχνών BIOS, Πειραιώς 84.

Μονο-Τονι-κα

2010-09-02T00:00:00.000-07:00

Ο Τόνι Μπλερ δεν έχει διάθεση να απολογηθεί για τίποτε αλλά πάλι δε μπορεί και να αποφύγει την ανάγκη να δικαιολογηθεί για πολλά από όσα έκανε. Στο περίφημο βιβλίο του "A Journey" παρουσιάζει λοιπόν σαν θέλημα Θεού την ενασχόληση με την πολιτική, την οποία υποτίθεται ότι δεν την επιδίωξε ακριβώς ο ίδιος και απλά εκφράζει την λύπη του για τους χιλιάδες νεκρούς στο Ιράκ. Μάλλον κι αυτό θέλημα Θεού θα ήτανε...

Η Αρμάτα έρχεται, το καλοκαίρι φεύγει

2010-08-30T01:22:00.001-07:00

του Κώστα Αργυρού, Saronic Magazine

Η γιορτή της “Αρμάτας” έχει κατά ένα μυστήριο τρόπο μια ελαφρά γεύση μελαγχολίας. Ισως επειδή συμπίπτει με το δεύτερο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, ήταν δηλαδή ανέκαθεν η τελευταία μέρα πριν το άνοιγμα των σχολείων. Ουσιαστικά αποτελεί το σαφές σημάδι για μικρούς και μεγάλους, για Σπετσιώτες και επισκέπτες ότι ακόμα ένα καλοκαίρι μας αποχαιρετά.
Για όσους δεν ξέρουν για τι ακριβώς μιλάμε, να πούμε εν τάχει ότι πρόκειται για τον εορτασμό της ιστορικής ναυμαχίας των Σπετσών στις 8 Σεπτεμβρίου του 1822. Αποκορύφωμα των εορταστικών εκδηλώσεων, που κρατάνε συνήθως μια εβδομάδα είναι ακριβώς η αναπαράσταση της πυρπόλησης της τουρκικής αρμάδας, που γίνεται το Σάββατο το βράδυ μπροστά στο λιμάνι, απέναντι από το Ποσειδώνιο. (φέτος δηλαδή στις 11. Σεπ.)
Με το πέρασμα των χρόνων τη μελαγχολία για το τέλος της ξεγνοιασιάς του καλοκαιριού διαδέχτηκε ως ένα βαθμό και η μελαγχολία για την έλλειψη φαντασίας στη διοργάνωση των εκδηλώσεων. Κάποιοι παραδοσιακοί χοροί και τραγούδια, παράθεση ονομάτων πολιτευτάδων που “τιμούν με την παρουσία τους την εκδήλωση”, μια μακρόσυρτη ιστορική ανάγνωση συχνά και σε τρεις γλώσσες, που είναι ανθρωπίνως αδύνατο να παρακολουθήσεις, το μπουρλότο και μετά πυροτεχνήματα η ποικιλία των οποίων ποικίλει αναλόγως με τα οικονομικά του Δήμου και την εγγύτητα προς την ημερομηνία των δημοτικών εκλογών.(Αρα φέτος να περιμένουμε εντυπωσιακά πράγματα). Η Ντάπια βουλιάζει, η ορθοστασία κουράζει, στα μαγαζιά τα γκαρσόνια τρέχουν αγχωμένα για να τους προλάβουν άλλους ώστε να κάτσουν και οι επόμενοι, διάφοροι “επώνυμοι” και αυτοί που “θάθελαν να 'ταν” περιφέρονται μεταξύ Ποσειδωνίου και Ρούσσου για να τους δουν όσο γίνεται περισσότερα μέλη του απλού λαού. Τα κότερα γεμίζουν παλιό και νέο λιμάνι, οι Σπετσιώτες φορούν τα καλά τους και κάποια στιγμή όλα αυτά τελειώνουν και έρχεσαι αντιμέτωπος... με το φθινόπωρο. Ομολογώ ότι ξέρω κάποιους σαν και μένα που αγαπούν τις Σπέτσες, που αποφεύγουν ακριβώς αυτό το τριήμερο, επειδή έχουν βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια.
Από την άλλη όλοι οι εορτασμοί έχουν έμφυτο το στοιχείο της ρουτίνας. Η φαντασία, όχι μόνο στις Σπέτσες, μονίμως στριμώχνεται στη γωνιά, από τον φόβο μήπως οποιοσδήποτε νεωτερισμός θεωρηθεί ως προσβολή στην παράδοση. Ετσι κι αλλιώς πάντως είναι η μεγαλύτερη γιορτή για το νησί, η μέρα που δικαιούται να θέλει να καμαρώνει και να προσπαθεί, όσο μπορεί να λάμψει. Εστω και για ενάμιση λεπτό στο δελτίο του STAR... Οσοι δεν έχετε περάσει ποτέ από δώ τις μέρες “της Αρμάτας” αξίζει μια φορά τουλάχιστον να το κάνετε. Οσοι ξέρετε το σενάριο δεν πρόκειται να αλλάξετε γνώμη τώρα από αυτά που γράφω εγώ.

http://www.homelessworldcup.org/

2010-08-30T01:08:00.000-07:00

Στις 19 Σεπτεμβρίου αρχίζει στο Ρίο στη Βραζιλία το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αστέγων με τη συμμετοχή ομάδων από 64 χώρες. Ο τελικός θα γίνει στις 26 Σεπτεμβρίου στην Κόπα Καμπάνα...

Μετανάστες

2010-08-29T05:21:00.000-07:00

Γιατί παραξενεύονται όλοι τόσο πολύ όταν ακούν ότι οι νέοι ονειρεύονται ένα μέλλον ως μετανάστες εκτός Ελλάδας; Τι μπορεί να προσδοκά κανείς από τη χώρα, σε τι να ελπίζει, τι να ονειρευτεί; Το απόλυτο σκοτάδι που είναι αόρατο μόνο για τους πολιτικούς-πρίγκηπες, που υπόσχονται ανέξοδα και τους αυτάρεσκους Ελληνάρες, που ζουν το μύθο τους ότι είμαστε ο περιούσιος λαός, που απλά μας ζηλεύουν κάποιοι "ξενέρωτοι" εχθροί που θέλουν το κακό μας.

Βρακί δεν είχε ο κώλος μας

2010-08-28T05:49:00.001-07:00

Μάλιστα... Μόνο οι πριγκηπικοί γάμοι μας μάραναν σε αυτή τη χώρα. Αφού λύσαμε όλα μας τα άλλα προβλήματα ας ασχοληθούμε με τους αμετανόητους, ας πληρώσουμε για την ασφάλεια και την καλοπέρασή τους και ας ονειρευτούμε και μεις ότι θα ζήσουμε από δω και πέρα σαν πριγκηπόπουλα και πριγκιποπούλες...

Ξεθωριασμένα αστέρια

2010-08-28T05:45:00.000-07:00

Η τάση που καταγράφει το τελευταίο ευρωβαρόμετρο δεν είναι καινούρια αλλά είναι σίγουρα από τις πρώτες φορές που οι "ιθύνοντες" δεν έχουν την πολυτέλεια να κάνουν ότι δεν τη βλέπουν. Η εμπιστοσύνη στην ΕΕ έχει πέσει σε ιστορικά χαμηλά και οι πολίτες έχουν πάψει πιά να θεωρούν την συμμετοχή των χωρών τους στην μεγάλη "οικογένεια" ως κάτι εξ ορισμού θετικό. Θα μου πείτε σιγά μη χαλάσουν τις διακοπές τους ο Μπαρόζο και η παρέα τους... Ο μισθός να τρέχει και όλα τα άλλα...

Η εποχή των μισθοφόρων

2010-08-27T03:09:00.000-07:00

Γεμίσαμε μισθοφόρους σε πολιτική, δημοσιογραφία, ποδόσφαιρο. Ανθρωποι που τα κάνουν όλα χωρίς καμιά συνείδηση με αποκλειστικό τους κίνητρο το χρήμα και την προσωπική προβολή...

Δήμαρχε τα σκουπίδια

2010-08-21T00:58:00.000-07:00

Θα μαζέψει κανείς από τους γεμάτους οράματα πολιτικούς τα σκουπίδια και αυτούς που τα πετάνε; Εχει γίνει όλο το Πόρτο Ράφτη μια απέραντη χωματερή...

100 μέρες θατσερισμού

2010-08-17T07:36:00.000-07:00

Η νέα κυβέρνηση του Λονδίνου έκλεισε 100 μέρες ζωής και η φράση του Νικ Κλεγκ "ήρθαμε για να μείνουμε πέντε χρόνια" μάλλον σαν απειλή ακούστηκε για πολλούς. Μνήμες Θάτσερ αναβιώνουν από το πρόγραμμα φετίχ της αυστηρής λιτότητας που έχει στο στόχαστρό του πολλές κοινωνικές παροχές. Η ξεπεσμένη αυτοκρατορία αντεπιτίθεται ιδεολογικά και ο σώζων εαυτόν σωθήτω...

Δώστε bonus στο λαό

2010-08-12T01:50:00.000-07:00

Λίγο μυαλό και στοιχειώδεις γνώσεις για την ΕΡΤ αρκούν για να καταλάβει κανείς, ότι οι ίδιοι που είχαν το μαχαίρι είχαν και το πεπόνι. Καλή χώνεψη.

Οι άμαξες των Σπετσών

2010-08-06T03:51:00.000-07:00

Από το Saronic Magazine Αυγούστου

Οι Σπέτσες φαντάζουν ακόμα πιο μαγευτικές αν τις βλέπεις πάνω από τη ράχη του αλόγου καθισμένος στα αριστερά ενός αμαξά. Τα τετράτροχα μόνιππα ήρθαν στο νησί στα μέσα της δεκαετίας του 50. Όσο και αν έμελλε να μετατραπούν σε σήμα κατατεθέν του νησιού, σε ένα ακόμα στολίδι που του προσδίδει γραφικότητα, στην αρχή εξυπηρετούσαν καθαρά πρακτικούς σκοπούς. Ηταν το βασικό μέσο μετακίνησης πριν εμφανιστούν τα γκριζα ταξί και πριν εισβάλλουν με βίαιο τρόπο τα θορυβώδη δίκυκλα και τρίκυκλα, στα οποία σχεδόν ο καθένας που έχει βρεθεί στις Σπέτσες χρωστάει κάμποσες νύχτες αγρύπνιας.
Όσο ειδυλλιακό και αν φαντάζει το επάγγελμα του αμαξηλάτη στα μάτια του τουρίστα (πρωτίστως του ανήλικου) στην ουσία πρόκειται για βιοπαλαιστές που κάνουν μια σκληρή δουλειά, που απαιτεί μεράκι. Οι περισσότεροι κληρονόμησαν την τέχνη από τον πατέρα τους. Σήμερα το σωματείο τους αριθμεί περίπου 30 μέλη. Ο πρόεδρος Γιώργος Θυμαράς, τονίζει ότι κάνουν μια δουλειά, που ξέρουν ότι είναι εποχιακή. "Θα δουλέψουμε τρεις μήνες αλλά έχουμε να σταβλίσουμε τα άλογα και τους υπόλοιπους εννιά μήνες".
Σοβαρό πρόβλημα είναι η έλλειψη εξειδικευμένου κτηνιάτρου στο νησί "που μας αναγκάζει είτε να τρέχουμε στην Αθήνα είτε να κάνουμε εμείς τους γιατρούς".
Κάθε αμαξάς έχει πέντε με έξι άλογα για να μπορούν να τα "σκαντζάρουν" ώστε να βγάλουν το καλοκαίρι. Για τους ίδιους τους "ηνιόχους" δεν υπάρχει καμιά “σκάντζα”. Το χειμώνα οι περισσότεροι κάνουν άλλες δουλειές, όχι μόνο για το μεροκάματο αλλά για να μπορούν να έχουν ένα ασφαλιστικό ταμείο. Η φαεινή ιδέα κάποιων να τους εντάξουν όλους υποχρεωτικά στο ΤΕΒΕΕ, έχει ευτυχώς ανασταλεί, αφού το δυσβάσταχτο κόστος θα σήμαινε και το τέλος του ονείρου για τους περισσότερους...

Μπάλα και παγκοσμιοποίηση

2010-08-06T03:39:00.000-07:00

Οι οπαδοί της Τσέλσι έχουν αποδεχτεί πλέον τον ειρωνικό τίτλο "Τσέλσκι" που τους φωνάζουν οι αντίπαλοι από τότε που ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς ανακάλυψε την αγάπη του για την ομάδα του Λονδίνου. Η ανταμοιβή τους είναι... τίτλοι. Αυτούς περιμένουν και οι οπαδοί της Μάντσεστερ Σίτυ, αγνοώντας τις κελεμπίες που κυκλοφορούν στα γραφεία του συλλόγου. Οι Αραβες αγοράζουν ότι κινείται και συνεχίζουν να συντηρούν την ελπίδα, ότι κάποια στιγμή επιτέλους τα λεφτά τους θα πιάσουν τόπο. Και εμείς οι ταλαιπωρημένοι από τους Αμερικάνους φίλοι της Λίβερπουλ είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε να μας φωνάζουν "ομάδα των Κινέζων" αν είναι να επιστρέψουμε και πάλι στις (εγχώριες) επιτυχίες. Αν αυτό δεν είναι παγκοσμιοποίηση τότε τι είναι; Είχε δίκιο ο Αμερικάνος συγγραφέας που πριν από μερικά χρόνια εξέδωσε ένα βιβλίο με τον τίτλο "Πως το ποδόσφαιρο εξηγεί τον κόσμο" (και το τι θα πει παγκοσμιοποίηση). Αντε τώρα να μάθεις το YNWA στα καντονέζικα...

Τα μπάνια του λαού

2010-08-03T00:10:00.000-07:00

Του Κώστα Αργυρού για το Saronic Magazine

Το 1856 στην είσοδο των δημοτικών λουτρών του Πειραιά, που βρίσκονταν στο Πασαλιμάνι μια επιγραφή υποδεχόταν τους επισκέπτες: “Θάλασσα κλύζει πάντα τα ανθρώπινα κακά”. Αυτή η “καθαρτήρια” άποψη για το ρόλο του αλμυρού νερού, στα πρώτα ουσιαστικά οργανωμένα λουτρά του Αργοσαρωνικού έμελλε να γαλουχήσει ολόκληρες γενιές και να δώσει κάποτε στον Ανδρέα Παπανδρέου την αφορμή να ανακηρύξει ουσιαστικά σε κάτι ιερό “τα μπάνια του λαού”. Οι καλοκαιρινές διακοπές και κυρίως η επαφή με την θάλασσα κουβαλούσαν πάντα για τον Ελληνα τον σπόρο της ελπίδας που “ξεπλένει” τα βάσανα του υπόλοιπου χρόνου.
Οι καλοκαιρινές διακοπές αποτελούν θέσφατο για μια κοινωνία, που ολοένα και περισσότερο δείχνει να πιέζεται από την καθημερινότητα. Ειδικά όμως για την περίπτωση του Αργοσαρωνικού αποτέλεσαν και μοχλό ανάπτυξής τους, κυρίως για προικισμένες από τη φύση περιοχές, με πρώτα και καλύτερα τα νησιά του.

Νησιά σαν τις Σπέτσες ή την Ύδρα με μάλλον λιγοστούς κατοίκους και σχεδόν ανύπαρκτη παραγωγική βάση, μπορεί να μην είχαν την σημερινή τους εικόνα, αν δεν είχε “ανακαλυφθεί” ο τουρισμός και αν κάποιοι οραματιστές σαν τον Ανάργυρο δεν είχαν δει ακριβώς εκεί μια μεγάλη ευκαιρία.
Τουρισμός έγραφε ο Jean Medecin, είναι “μια δραστηριότητα ευκαιρίας που συνίσταται στο να ταξιδεύει κανείς μακριά από τον τόπο της διαμονής του για διασκέδαση, για ανάπαυση, για εμπλουτισμό των εμπειριών του και την ανύψωση του πνευματικού επιπέδου από την παρουσίαση νέων μορφών ανθρώπινης δράσης και από τις εικόνες μιας άγνωστης φύσης”.

Από αυτόν τον λίγο ρομαντικό ορισμό έδειξαν φυσικά να παρεκκλίνουν πολλοί ειδικά σε περιόδους που ο τουρισμός άρχισε να αποκτά μαζικό χαρακτήρα με αποκορύφωμα τη δεκαετία του ΄70, τότε που τα τσάρτερ κατέβαζαν μπουλούκια τους “μπατιροτουρίστες” και τα νησιά γέμισαν με “rooms to let”, περιορισμένων ανέσεων και αμφιβόλου ποιότητας. Τα νησιά γέμισαν με οικοδομές που είχαν με την αισθητική χειρότερη σχέση από ότι και με την ιστορία τους, με οικισμούς που μπορεί να άδειαζαν τα απόβλητά τους στην διπλανή παραλία από εκείνη που έκαναν μπάνιο οι τυχεροί ιδιοκτήτες κάποιων “ημιλυόμενων” και με ξενοδοχεία-πολυκατοικίες, που κατέστρεψαν για πάντα τη γραφικότητα των λιμανιών, με την ίδια βία που έχει η μαχαιριά στο πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που την αφήνει για πάντα “χαρακωμένη”. Οι πιο ψαγμένοι ξένοι τουρίστες μάταια αναζητούσαν την αθωότητα που είχαν περιγράψει οι πρώτοι τυχεροί περιηγητές της ανήλικης τουριστικά Ελλάδας στα χρόνια του μεσοπολέμου ή εστω και την δεκαετία του '50.

Ηταν όμως και η εποχή που και ο Ελληνας αποθέωνε τη σημασία της καλοκαιρινής φυγής και ερχόταν αντιμέτωπος με την σύγκριση των δικών του διακοπών με εκείνες του γείτονα, του συναδέλφου, του κουμπάρου. Η εποχή που οι κοινωνικές και οι τεχνολογικές αλλαγές μετέτρεψαν τον τουρισμό από προνόμιο των λίγων σε δικαίωμα των πολλών. Από εδώ και στο εξής το αξίωμα ήταν “Πες μου πόσες και τι είδους διακοπές έκανες για να σου πω ποιός είσαι”. Αυτό είχε να κάνει λιγότερο με την σωματική ξεκούραση και την ψυχολογική ανανέωση. Μετατράπηκε σε δείκτη κοινωνικής καταξίωσης. Οι υπερβολές συνεχίστηκαν με ξέφρενους ρυθμούς για τρεις περίπου δεκαετίες. Μερακλωμένοι Νεοέλληνες πετούσαν πάνω στο τσακίρ κέφι τα “rolex” στη θάλασσα, την ώρα που κάποια καλοκαιρινή κομπανία παρουσίαζε τη δική της εκδοχή του “στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή” ιδρωμένη πάνω στη στενή εξέδρα ενός κοσμικού ελληνάδικου, ακριβώς πάνω στο κύμα.

Στα μονόστηλα διαβάζαμε για τους πνιγμένους κάθε ημέρας αλλά και για τους αποκεφαλισμένους σε παραλίες, όπου τα ταχύπλοα και τα “jet ski” αγωνίζονταν με πάθος να μεταφέρουν πάνω στο υγρό στοιχείο το μποτιλιάρισμα της πλατείας Ομονοίας, την εποχή που αυτή είχε ακόμα την κυκλική της μορφή. Ξαπλώστρες πολλαπλασιάζονταν σαν τα κουνέλια, αυθαίρετες ξύλινες μπάρες ξεφύτρωναν στο κύμα για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία καλλονών, που δε μπορούν να κουνήσουν τα οπίσθιά τους αν δεν βρίσκονται σε ένα ορισμένο ύψος. Η Ελλάδα περήφανη και γεμάτη αυτοπεποίθηση έμπαινε στην ΟΝΕ και υπεροπτικά έδειχνε στους “ξενέρωτους” τι θα πει καλοκαίρι.
Οταν κάποιοι άρχισαν να το βαριούνται και αυτό και κυρίως όταν ξαφνικά τα τσάρτερς περνούσαν από πάνω μας, σαν φοβισμένα αποδημητικά πουλιά, που αναζητούν άλλους πιο φιλόξενους και κυρίως φθηνότερους προορισμούς, τότε ξαφνικά ανακαλύψαμε όλοι την ανάγκη να στραφεί ο τουρισμός μας στην “ποιότητα”. Οι πολιτικοί συνέχιζαν πάντως να μιλούν για την “βαριά βιομηχανία” της χώρας, προς απόγνωση οικονομολόγων και άλλων επσιτημόνων, που σημείωναν ότι όσο σημαντικό και αν είναι αυτό το κομμάτι της οικονομίας για τη βελτίωση κάποιων δεικτών, δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πανάκεια, αφού εξαρτάται συχνά και από παράγοντες που δε μπορούμε εμείς να τους επηρεάσουμε.

Σήμερα που όλοι πια έχουν συνειδητοιήσει ότι είμαστε στην “εντατική” ακούς πάλι ξύλινες αττάκες για την “κρίση ως μια μεγάλη ευκαιρία”. Προς το παρόν όλοι απλά περιμένουν να περάσει και αυτό το καλοκαίρι και να κάνουν τον απολογισμό τους για να δουν αν θα χρειαστεί να αλλάξουν κάτι από του χρόνου. Την ίδια ώρα οι σοβαροί εκπρόσωποι του χώρου προειδοποιούν ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Αλλά ελάχιστοι κινούνται. Η κατάσταση φέρνει στο μυαλό την ιστορία με την ετυμολογία της λέξης “μπανιστήρι”, τότε στις αρχές του 20ου αιώνα που κάποιοι μαζέυονταν για να κρυφοκοιτάξουν τα θηλυκά που “μπανιάρονταν” χωριστά από τα αρσενικά. Αλλά η τουριστική κρίση δεν προσφέρεται για “οφθαλμόλουτρο” όση διαστροφή και αν κουβαλά κανείς επάνω του. Χρειάζεται πράξεις.

Η μαγεία της διαφήμισης

2010-08-02T23:44:00.000-07:00

Ωραία η διαφήμιση αλλά η πραγματικότητα είναι δυστυχώς πολύ διαφορετική. Ακούς ας πούμε τον ΟΤΕ να σου μιλάει για αστρονομικές ταχύτητες στο διαδίκτυο και μετά εσύ περιμένεις με τις ώρες να κατεβάσεις κάτι... Πληρώνεις για 24αρα γραμμή και στην πράξη έχεις 2αρα. Τηλεφωνείς στον αριθμό που δίνουν για τεχνική υποστήριξη και κάθε φορά ακούς και μια διαφορετική εκδοχή για το πρόβλημα μέχρι που σου ρχεται στο μυαλό η περιβόητη ατάκα του Χάρυ Κλυν...

Συλλογική συνείδηση και συντεχνίες

2010-07-31T04:30:00.000-07:00

Υπάρχει κάτι σαν συλλογική συνείδηση σε αυτή τη χώρα; Δε νομίζω. Αυτό που κατάφεραν οι τελευταίες δεκαετίες των νεοπλουτιστικών ειδώλων και του χαζοχαρούμενου life style ήταν ακριβώς να τονώσουν τα ατομιστικά πρότυπα και στην καλύτερη περίπτωση να δημιουργήσουν νοοτροπίες συντεχνίαςσε κάποιες μεμονωμένες ομάδες, που θεωρούν ότι η υπόλοιπη κοινωνία εξ' ορισμού τους χρωστάει. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι του κυρίαρχου ρεύματος, άνθρωποι που δεν θα μπορούσαν να ασκήσουν ποτέ κανένα πραγματικό επάγγελμα ευνόησαν αυτή τη νοοτροπία αφού και αυτοί διακατέχονται από την αντίληψη ότι ανήκουν σε κάποια προνομιούχα "ελίτ", μια ανώτερης κατηγορίας συντεχνία που έχει αποκτήσει το δικαίωμα να κυριαρχεί όχι μόνο στη ζωή μας αλλά και στη σκέψη μας...
Οι αλλαξοκολιές δεν σταμάτησαν βεβαίως εδώ. Μαζί με την πολιτικοδημοσιογραφική ελίτ συμμάχησαν και κάποιες άλλες συντεχνίες, επιχειρηματίες, μοντέλα, "σύμβουλοι", "πρόεδροι-σωτήρες", μεγαλοαπατεώνες, πρώην αθλητές, λαθρέμποροι, "αρχαιολάτρες", "καλλιτέχνες", τραγουδιστές, ηθοποιοί, νταβατζήδες, αστρολόγοι, "επικοινωνιολόγοι", επαγγελματίες γλύφτες, μετανοημένοι επαναστάτες, μάγειρες, τηλεπερσόνες, κομπογιαννίτες, "μπλογκοεκβιαστές", βιζιτούδες, μεγαλοδικηγόροι, γραβατοφόροι "ειδήμονες", γενικώς όλος ο καλός ο κόσμος, ένας κύκλος "ψευτοεπωνύμων" μέσα στο αεικίνητο μίξερ της μικρής μας επαρχίας, που νέμονται ως συντεχνία την εξουσία της καθημερινότητας και επέβαλαν με τον τρόπο τους συνολικά τη λογική του συντεχνιακού τσαμπουκά ως μοναδική και απόλυτα αναγκαία μέθοδο επικράτησης των ενδιαφερόντων τους.
Μόνο όποιος φωνάζει ακούγεται, μόνο όποιος απειλεί επιβάλεται, μόνο όποιος εκβιάζει επιτυγχάνει τους στόχους του. Αυτή είναι σήμερα η νεοελληνική πραγματικότητα, την οποία συνειδητά ή ασυνείδητα αποδέχτηκαν και ανακυκλώνουν ΟΛΟΙ. Οι τριακόσιοι διαδηλωτές που επιμένουν να κλείνουν συνολικά το κέντρο της Αθήνας, οι εργολάβοι που πουλούν κοινωνικό νταβατζιλίκι, οι αγρότες που νεκρώνουν τις εθνικές, οι φορτηγατζήδες που μπλοκάρουν τα πάντα, οι ναυτεργάτες που κλείνουν το λιμάνι, οι ταξιτζήδες που σταματούν την κυκλοφορία, οι δικαστές που κλείνουν τα δικαστήρια, οι δάσκαλοι και οι μαθητές που εναλλάξ καταλαμβάνουν τα σχολεία, οι φοιτητές που σταματούν μη αρεστές εκδηλώσεις, οι δημοσιογράφοι που αποσιωπούν ειδήσεις μέσα από ένα "ένστολο" ρεπορτάζ απόλυτης ομοιομορφίας ... Ολοι γενικώς.
Δεν υπάρχει σε αυτή τη χώρα πλέον διάλογος για τίποτα. Υπάρχει μόνο τσαμπουκάς, σφαλιάρες και κραυγές, συνθήματα γηπέδου και η γενικευμένη αντίληψη, που έχει μετατραπεί σε ιδεολογία ότι για όλα φταίνε κάποιοι άλλοι και γι αυτό και οι αλλαγές θα πρέπει να ξεκινήσουν πάντα από κάποιους άλλους. Οποιος υποχωρεί θεωρείται κορόιδο. Οποιος μιλά για δημόσιο συμφέρον σαρκάζεται ως κόπανος. Επειδή οι περισσότεροι έχουμε πειστεί ότι έχουμε χάσει οριστικά τον πόλεμο, αρκούμαστε να αυτοικανοποιούμε την υπερηφάνεια μας με "μεγάλες νίκες" σε μικρές μάχες οισθοφυλακών που δεν αποσκοπούν σε τίποτε άλλο παρά στο ψυχομασάζ, την ώρα που όλοι μαζί συνεχίζουμε να κατρακυλάμε στον κατήφορο.

Οίκος ενοχής

2010-07-29T06:00:00.000-07:00

Στην Ελλάδα ο δημόσιος διάλογος πάντα καταλήγει με τη στιχομυθία "Ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε;" - "Θα σου δείξω εγώ ρε!" Οποιος έχει άκρες, έχει και τσαμπουκά και όποιος έχει τσαμπουκά αποκτά και άκρες...

Η Μαρίνα και η Τιτάνια.

2010-07-23T05:00:00.000-07:00

Από το Saronic Magazine

Μια από τις καλές θερινές συνήθειες, που χρωστάω στις Σπέτσες είναι η πλήρης “αποτοξίνωση” από την τηλεόραση. Δεν είχαμε ποτέ μικρή οθόνη στο νησί και κυρίως ποτέ δεν την αναζητούσαμε, με εξαίρεση ίσως τις χρονιές των μουντιάλ. Αλλά και τότε προτιμούσαμε αυτό που σήμερα βάφτισαν "public viewing" να πηγαίνουμε δηλαδή στη Ντάπια ή στον Κλήμη, από το να κλεινόμαστε σπίτι για να δούμε τα ματς.
Ακόμα και αργότερα, όταν οι πρεσβύτεροι αποφάσισαν ότι την χρειάζονταν στο εξοχικό, η σχέση μας με την τηλεόραση τους καλοκαιρινούς μήνες ήταν ανάλογη κείνης με τη... σόμπα. Την αγνοούσαμε επιδεικτικά.
Δεν ξέρω, πως θα ήταν βέβαια αυτή η παγερή σχέση, αν δεν την είχαν τορπιλίσει από την πρώτη στιγμή η Μαρίνα και η Τιτάνια... Οχι δεν εννοώ κάποιες καλλονές της γειτονιάς που μας είχαν ξεμυαλίσει, αλλά τους δυο θερινούς κινηματογράφους του νησιού, στους οποίους είχαμε την ευκαιρία να δούμε κάθε καλοκαίρι, όσες ταινίες είχαμε χάσει το χειμώνα ή να ξαναδούμε όσες είχαμε αγαπήσει.
Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή άλλαζε έργο η “Μαρίνα”, Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο η “Τιτάνια” κι έτσι, με λίγη τύχη, μπορούσες να δεις και τρεις και τέσσερεις ακόμα ταινίες την εβδομάδα πίνοντας... λεμονίτα και προσδοκώντας όσο η ώρα περνούσε τη δροσιά της θάλασσας να εισβάλει κάποια στιγμή μέσα στο χώρο και να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο την απόλαυση.
Η “Τιτάνια” ήταν η πρώτη. Ανοιξε στα μέσα της δεκαετίας του 60 και φιλοδοξούσε να είναι κάτι παραπάνω από μόνο θερινό σινεμά. Εξ' ου και η ανοιγοκλειόμενη μηχανική στέγη, που μας έκανε να παρακαλάμε να ρίξει μια ξαφνική μπόρα για να τη δούμε σε λειτουργία. Ο Δαμιανός ο ιδιοκτήτης της είχε ήδη ανοίξει κινηματογράφο στις Σπέτσες μετά τον πόλεμο, αλλά η “Τιτάνια” ήταν κάτι το εντελώς καινοτόμο για το νησί.
Η “Μαρίνα” πάλι πόνταρε στο ύψος της... Ξεκίνησε το 1973 στην ταράτσα ενός από τα ψηλότερα κτίρια, λίγο πάνω από την Ντάπια και έτσι δίπλα από την οθόνη της μπορούσες να ρίξεις και κάποιες κλεφτές ματιές στο γαλάζιο της θάλασσας.
Και τα δύο καλοκαιρινά σινεμά έγιναν γρήγορα “σύμβολα” του νησιού και συνεχίζουν να μην το βάζουν κάτω ακόμα και σήμερα. Αφού κατόρθωσαν να επιβιώσουν την εποχή του video και του dvd, τώρα ελπίζουν να ξεπεράσουν και την επίθεση των torrent. Οπως παραδέχονται οι “λειτουργοί” τους, φυσικά και τα πράγματα είναι πια πολύ δυσκολότερα, φυσικά και τα εισιτήρια, που κάποτε ξεπερνούσαν και τις 25.000 μέσα σε ένα καλοκαίρι, τώρα έχουν πέσει κάτω από το μισό.
Αλλά τόσο ο Δαμιανός όσο και η Αννα Καστάνη, που από τα μέσα του του 80 νοικιάζει και λειτουργεί τη “Μαρίνα” δεν δείχνουν διατεθιμένοι να το βάλουν κάτω. Παραδέχονται πάντως πως αν δεν ήταν “οικογενειακές επιχειρήσεις” μάλλον δεν θα τα ΄βγαζαν πέρα. Ετσι κι αλλιώς γενιές και γενιές μυήθηκαν στην απόλαυση του κινηματογράφου κάτω από τον έναστρο ουρανό του Σαρωνικού και τα Σαββατοκύριακα με τις παιδικές ταινίες συνεχίζουν και σήμερα να μυούν και νέους λάτρεις αυτής της τέχνης. Την εποχή που στην Ευρώπη ολοένα και περισότερες πόλεις παρακαλούν για μερικές άβροχες μέρες, για να μην ματαιωθούν τα “open air film festivals” που έχει γίνει μόδα να διοργανώνονται τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, θα ήταν παράδοξο τα νησιά μας να βρεθούν δίχως τα θερινά τους σινεμά. Αλλά αυτό εξαρτάται βέβαια πριν από όλα, από εμάς που με την παρουσία μας εκεί μπορούμε να “ψηφίζουμε” καθημερινά υπέρ της διατήρησής τους.

Μας κουράσανε

2010-07-23T04:51:00.000-07:00

Αυτό το τεστ κοπώσεως για τις τράπεζες μας κούρασε όλους τελικά. Εδώ και περίπου δύο χρόνια οι κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο, παρά με το πως θα βοηθήσουν τις τράπεζες και μάλιστα όχι μόνο τις "υγιείς" παραδοσιακές αλλά και κάποιες από αυτές που επιδόθηκαν σε ασύλληπτα επικίνδυνα κερδοσκοπικά παιχνίδια, προκαλώντας την κρίση. Τους έδωσαν γη και ύδωρ: επιδοτήσεις, ενισχύσεις, δάνεια. Εφτιαξαν διάφορα ταμεία και μηχανισμούς στήριξης τους και τώρα έστησαν στην Ευρώπη ένα μεγάλο σόου, άνευ προηγουμένου για να τονώσουν και το ηθικό τους και να πείσουν όλους εμάς ότι θα πρέπει να τους έχουμε εμπιστοσύνη. Είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει από το Σεπτέμβριο του 2008 και μετά και αποδεικνύει την απόλυτη υποταγή στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο.
Μήπως θα έπρεπε να έχει σκεφτεί καμιά κυβέρνηση να κάνει ένα τεστ κοπώσεως και για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους και τους ανέργους, πριν αποφασίσει να κόψει θέσεις εργασίας, να μειώσει τους μισθούς και να αυξήσει την φορολογία; Λέμε τώρα...
Γιατί προφανώς εδώ προτίμησαν τη λογική "η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε". Να μην ξεχάσετε να αυξήσετε το φόρο και στα κόλυβα. Θα μαζέψετε μπόλικο χρήμα.

Σιγά τα (γαλάζια) αίματα

2010-07-20T04:38:00.000-07:00

Ο Αϊ Νικόλας δεν έχει σκαλιά, αλλά ο Πρίγκηψ θα τα... ανέβει, για να έλθει εις γάμου κοινωνία με τον προσήκοντα τρόπο.

Ο φετινός Αύγουστος υπόσχεται μεγάλες συγκινήσεις για γαλαζοαίματους αλλά κυρίως για εκείνους, που θα 'θελαν να είναι. Στις 25 Αυγούστου, στις Σπέτσες ο μεσαίος γιός του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, Νικόλαος θα δώσει τον αιώνιο όρκο με την εκλεκτή της καρδιάς του, Τατιάνα Μπλάτνικ. Δεν θα ανηφορίσει τα σκαλιά στην εκκλησιά του Αι Νικόλα, όπως κατά κόρον γράφτηκε από ενθουσιώδεις κοσμικούς ρεπόρτερ κι αυτό για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν υπάρχουν σκαλιά. Προτείνουμε λοιπόν εναλλακτικά την φράση “ο πρίγκηπας θα περιμένει την αγαπημένη του στο ύψωμα πάνω από το δρόμο, που οδηγεί στο παλιό λιμάνι, ελπίζοντας να μην στραβοπατήσει με τα χρυσοστολισμένα γοβάκια της στο βοτσαλωτό προαύλιο της εκκλησίας, το οποίο είχε καθαριστεί και γυαλιστεί προηγουμένως για να μην λερωθεί το κατάλευκο εντυπωσιακό φόρεμα της λίγο αμήχανης αλλά λαμπερής νύφης”.
Διαβάσαμε επίσης, ότι “οι διοργανωτές κανονίζουν τον αριθμό των δυτών, που θα πρέπει να βουτάνε επί 24 ώρες το 24ωρο στη θάλασσα, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι κανένας ανεπιθύμητος δεν θα «εισβάλλει» στον γάμο της χρονιάς!”
Δεν καταλάβαμε, που θα βουτούν και τι ακριβώς θα προστατεύσουν, αλλά προφανώς στο σενάριο με τις πριγκίπισσες ταίριαζε και μια τέτοια χολυγουντιανή σκηνή. Ισως πάλι ο ιδιαίτερα αυξημένος αριθμός των αχινών, που παρατήρησα φέτος στα βραχάκια ακριβώς από κάτω, να μην ήταν απόδειξη ότι τα νερά είναι καθαρά αλλά να στοιχειοθετεί ένα σατανικό σχέδιο της Αλ Κάιντα, που έχει ναρκοθετήσει όλο το νησί με νέα υπερσύγχρονα όπλα, καμουφλαρισμένα σε... εχινόδερμα.
Στο επίσημο site της οικογενείας δεν υπάρχουν πάντως τέτοιου είδους πληροφορίες. Η πληροφόρηση σταματά στις αρχές του έτους, με την ανακοίνωση του αρραβώνα. Το μόνο που “διαρρέει” είναι ότι την παραμονή θα δοθεί μια μεγαλοπρεπής δεξίωση στο “Ποσειδώνιο”, η οποία θα γράψει ιστορία. Παιδάκια ντυμένα μικρές “Μπουμπουλίνες” και “Κουντουριώτες” θα έχουν παραταχτεί στο χώρο, κρατώντας πλαστικά σημαιάκια, τα οποία θα κουνούν με ενθουσιασμό, καθώς τα κότερα θα ξεφορτώνουν στην προσφάτως ανακαινισθείσα πλατεία με τους... αποξηραμένους, πανύψηλους φοίνικες τις οικογένειες των όπου γης βασιλιάδων και τους επιφανέστερους (οικονομικά) συμπατριώτες μας, που με τη συμμετοχή τους θα επιχειρήσουν να αναστυλώσουν το πεσμένο ηθικό της ελληνικής κοινωνίας, στέλνοντας το μήνυμα ότι η κρίση δεν θα μας γονατίσει.
Αν δεν ανήκετε στους φανατικούς της... γκλαμουριάς, καλύτερα να αποφύγετε λοιπόν εκείνες τις μέρες το νησί. Ετσι κι αλλιώς έπεται δύο εβδομάδες μετά το Σαββατοκύριακο της Αρμάτας, όπου και πάλι θα χορτάσετε κοσμικότητα και θα μπορείτε να κόβετε ανενόχλητοι βόλτες μπροστά στο Ποσειδώνιο. Αν πάλι ελπίζετε ότι θα μπορέσετε να ρίξετε καμιά κλεφτή ματιά σε κάποια από τις πραγματικές βασίλισσες, αν έχετε καταναλώσει υπερβολικές δόσεις “Σίσσυς” στην εφηβεία και επιμένετε να είστε εκεί έστω για να πιάσετε από απόσταση έστω άρωμα μοναρχίας, καλό θα είναι να προγραμματίσετε έγκαιρα τη διαμονή σας και να οπλιστείτε με υπομονή.
Η αλήθεια είναι ότι όσοι αγαπούν τις Σπέτσες καταλαβαίνουν ότι πράγματι το νησί προσφέρεται για έναν “παραμυθένιο” γάμο. Γι αυτό και το επέλεξαν στο παρελθόν όχι και λίγοι σχετικοί και άσχετοι μαζί του, νεόπλουτοι ή απλώς μαγεμένοι από την αύρα του για να ζήσουν την “πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής τους” (μέχρι την επόμενη). Είναι επίσης πραγματικότητα, ότι στις Σπέτσες θα συναντήσεις, δυσανάλογα με την υπόλοιπη χώρα πολλούς νοσταλγούς της κορώνας. Συνεπώς η επιλογή της οικογενείας είναι αναμενόμενη, αφού το περιβάλλον θα είναι μάλλον φιλικό. Οσοι αγαπούν το νησί αλλά θεωρούν ανοησία να συντηρούν την καλοπέραση βασιλιάδων, το προσπερνούν, όπως αγνοεί ένας τυφλά ερωτευμένος ένα ψεγάδι στο χαρακτήρα της αγαπημένης του.
Ομως το ερώτημα, σε μια χρονιά, που δεν δείχνει να κυλάει “ονειρεμένα” από πλευράς τουριστικής κίνησης, είναι τι πραγματικά θα αφήσει στο νησί μια τέτοια εκδήλωση. Τιμή και δόξα, δωρεάν διαφήμιση, κάποια αναβάθμιση του ονόματός του ή απλά κιτς αναμνήσεις, αυτών που λατρεύουν να ζουν στο χθες και φρέσκο αέρα κοπανιστό; Και πόσο ελκυστικοί για τουρίστες είναι πομπώδεις τίτλοι του τύπου: “Απόρθητο «φρούριο» οι Σπέτσες για τον λαμπερό γάμο”;
Είναι κάτι που κανείς, Σπετσιώτης ή μη δε μπορεί να απαντήσει με σιγουριά. Από την άλλη, ίσως απλά εγώ να επηρεάστηκα αρνητικά, ακούγοντας ότι πιθανώς θα τραγουδήσει ο Ελτον Τζον, κάτι που μου θύμισε εκείνο το άλμουμ του με τίτλο “Sleeping with the Past”. Ισως σύντομα ο “Πολίτης” να βάλει στην είσοδο του την πινακίδα με την κορώνα και την επιγραφή “επίσημος προμηθευτής αμυγδαλωτών των ανακτόρων του Μπάκινγχαμ”. Ισως κάποια στιγμή να τρέχουν οι Ισπανοί τουρίστες να δοκιμάσουν στη Ντάπια το εκμέκ, που θα έχουν δει να απολαμβάνει η Σοφία γλείφοντας τα δάχτυλά της. Ισως οι παπαράτσι να συλλάβουν κάποτε την επίσης φρεσκοπαντρεμένη Σοφία της Σουηδίας στον “Κλήμη” να τεμαχίζει κρυφά μεν αλλά με βασιλικό στιλ λουκουμάδες. Και χαλάλι αν κάποια μέρα ακούσω από το γκαρσόνι του Πάτραλη τη φράση “Συγγνώμη κύριε αλλά μας τέλειωσε το “αλά Σπετσιώτα”. Βλέπετε η άτιμη η Καμίλα κατέβασε μια ολόκληρη λαμαρίνα”. Καλή της χώνεψη.

Από τις Σπέτσες

2010-07-12T02:26:00.001-07:00

Έκκληση προς κάθε φίλο τών Σπετσών και της Ιστορίας

Εμείς οι υπογράφοντες, είμαστε παραδοσιακοί ξυλοναυπηγοί στο ιστορικό νησί των Σπετσών. Εργαζόμαστε, γενιά με γενιά, στους ίδιους χώρους, στα ίδια καρνάγια. πάνω στο κύμα, στον αιγιαλό. Εκεί χτίζαν οι πρόγονοί μας τα πλοία τού εθνικού αγώνα, στον οποίο το κράτος οφείλει την ύπαρξή του. Και τώρα το όργανο αυτού του κράτους που όφειλε να μάς προστατεύει, το Λιμενικό Σώμα, μάς στέλνει τελεσίγραφο να φύγουμε μέχρι τις 6.8.2010!

Πρέπει όλοι να εμποδίσουμε αυτό το έγκλημα κατά της Ιστορίας. Κάνουμε έκκληση να κινητοποιηθούν οι Σπετσιώτες και οι Σπετσιώτισσες, οι Σύλλογοι του νησιού, οι επισκέπτες και παραθεριστές, οι ξένοι φιλέλληνες, οι βουλευτές και υπουργοί, οι κρατικοί λειτουργοί, τα μέσα ενημέρωσης και κάθε καλόπιστος άνθρωπος.

Επίσης καλούμε το Δημοτικό Συμβούλιο να πράξει το παν για να ακυρωθεί το απαράδεκτο τελεσίγραφο, αλλά και να δρομολογήσει τη σωτηρία των καρνάγιων που αποτελούν έναν εθνικό θησαυρό, ζητώντας την τροποποίηση του σχετικού νόμου.

Παρακαλούμε τον καθένα να διαδόσει αυτή την έκκληση, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στη Βουλή και στο Ευροκοινοβούλιο, με το ίντερνετ, με αφίσες, τοιχοκολλήσεις, φυλλάδια και κάθε είδους δημοσίευση και ενημέρωση.

Σπέτσες, 12 Ιουλίου 2010

Οι υπογράφοντες παραδοσιακοί ξυλοναυπηγοί Σπετσών

Τελικό χτύπημα

2010-07-11T04:29:00.000-07:00

Τελικά τι ακριβώς φιλοδοξεί να κάνει η νέα κεντροδεξιά κυβέρνηση στο μεγάλο νησί; Κάμερον και Οσμπορν αψηφούν τις προειδοποιήσεις και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ότι με το πρόγραμμα λιτότητας που έχουν εξαγγείλει θα κάνουν πιθανότατα την αγορά να πεθάνει από ασφυξία, θα εκτοξεύσουν την ανεργία σε απίστευτα ύψη και θα βουλιάξουν τη χώρα στην ύφεση και συνεχίζουν ακάθεκτοι την πλήρη αποδόμηση του κράτους. Δεν αποκλείεται κάποια στιγμή στο μέλλον οι Βρετανοί να αρχίσουν να νοσταλγούν το Μπράουν.

Ελεγχόμενα όλα

2010-07-11T03:47:00.000-07:00

Ο γερμανικός τύπος είναι πάλι γεμάτος από πληροφορίες για τα σχέδια της κυβέρνησης Μέρκελ να ετοιμάσει ένα μηχανισμό "ελεγχόμενης πτώχευσης" για κράτη-μέλη της ΕΕ, στην περίπτωση που τα πακέτα στήριξης θα αποδειχτούν ανεπαρκή. Διάφοροι ειδικοί δουλεύουν πυρετωδώς το σχέδιο, διακριτικά μεν αλλά αποφασισμένα. Οι Γερμανοί θέλουν να εξασφαλίσουν με αυτό τον τρόπο ότι δεν θα κληθούν να βάλουν και πάλι το χέρι στην τσέπη αν χρειαστεί και νέα στήριξη κάποια χώρα. Αντίθετα, με τον μηχανισμό αυτό θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα και μεγάλα ιδιωτικά ιδρύματα και τράπεζες, ενώ είναι προφανές ότι η κυριαρχία των κρατών που θα αναγκαστούν να προχωρήσουν σε μια τέτοια διαδικασία, θα μειωθεί στο έπακρο. Για ποιόν χτυπά η καμπάνα; Και το κυριότερο: Πόσο θα μπορούν να αντιστέκονται σε αυτές τις ιδέες χώρες της ΕΕ, που έχουν κάθε λόγο να "μυγιάζονται" όταν τις ακούν;

Η ΒΑΡΟΝΗ

2010-07-09T05:08:00.000-07:00

Αφού ήρθε και ολόκληρη Βαρόνη στην Αθήνα μπορούμε να αισθανόμαστε ακόμα πιο ήσυχοι... Ολα τα προβλήματά μας θα λυθούν, όπως και τα προβλήματα της Ευρώπης συνολικότερα τα οποία έχει αναλάβει να λύσει με πολύ στυλ. Το μόνο που προβληματίζει λίγο είναι το όνομα της: Αστον. Ποιόν;

ΟΙ ΑΠΑΞΙΩΤΕΣ

2010-07-09T02:58:00.000-07:00

Αν έχεις ένα μαγαζάκι και θέλεις να το ξεφορτωθείς χωρίς να... φταις εσύ, υπάρχει τρόπος. Δεν ασχολείσαι μαζί του και αναθέτεις σε κάποιους από τους πιο μέτριους υπαλλήλους σου να το τρέξουν, ξέροντας ότι θα καταφέρουν σίγουρα να το ρίξουν στο γκρεμό. Φιλόδοξοι ανίκανοι έτσι κι αλλιώς πάντα θα υπάρχουν σε αυτό τον πλανήτη. Οταν μετά από λίγο καιρό έχουν διαλύσει τα πάντα, έρχεσαι και λες "σόρρυ μπόις, εγώ σας έδωσα την ευκαιρία σας, αλλά δεν πάει άλλο". Οπότε ανακοινώνεις πτώχευση, για την οποία δεν φταις εσύ, αλλά οι τελευταίοι διαχειριστές. Αν υπάρχει τίποτα να πουληθεί, το δίνεις σε κανένα... δικό σου σε φιλική τιμή, πουλάς και ένα όνειρο περί ανοικοδόμησης όταν θα έρθουν καλύτερες μέρες, για να καθησυχάσεις όσους θα χάσουν τη δουλειά τους. Ετσι αποχωρείς με το κεφάλι ψηλά, αφού εσύ απέδειξες ότι είχες τις καλύτερες προθέσεις, αλλά οι αναθεματισμένες οι συγκυρίες δεν σε άφηναν να τις υλοποιήσεις. Το σενάριο έχει παιχτεί με διαφορετικούς ηθοποιούς και σε διάφορες εποχές και το τέλος ήταν πάντα το ίδιο.

ΜΕ ΕΝΑ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΞΕΧΝΙΕΜΑΙ

2010-07-08T13:31:00.000-07:00

Οι Ισπανοί ζουν ένα παραμύθι, μετά την πρόκριση στον τελικό του Μουντιάλ και έχουν "ξεχάσει" κρίση, ανεργία και τραπεζικά κραχ. Αυτό που ονειρευόταν η Μέρκελ τελικά βγήκε του Θαπατέρο. Το ζήτημα είναι όμως ότι τα παραμύθια, όπως και τα όνειρα θερινής νυκτός κάποτε τελειώνουν... Σαν το ελληνικό του 2004.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑ

2010-07-07T14:55:00.001-07:00

Τελικά καταλάβαμε γιατί το μαλλί του μικρού Νικολά είναι πάντα στην τρίχα. Φροντίζει γι αυτό η Loreal...

Στα θερινά τα σινεμά

2010-07-05T05:24:00.000-07:00

Μια από τις καλές θερινές συνήθειες, που χρωστάω στις Σπέτσες είναι η πλήρης αποτοξίνωση από την τηλεόραση. Δεν είχαμε ποτέ μικρή οθόνη στο νησί και κυρίως ποτέ δεν την αναζητούσαμε, με εξαίρεση ίσως τις χρονιές των μουντιάλ. Αλλά και τότε προτιμούσαμε αυτό που σήμερα βάφτισαν "public viewing" στη Ντάπια ή στον Κλήμη, από το να κλεινόμαστε σπίτι.
Ακόμα και αργότερα όταν οι πρεσβύτεροι αποφάσισαν ότι την χρειάζονταν, η σχέση μας μαζί της τους καλοκαιρινούς μήνες ήταν ανάλογη κείνης με τη... σόμπα. Την αγνοούσαμε επιδεικτικά.
Δεν ξέρω πως θα ήταν αυτή η παγερή σχέση, αν δεν την είχαν τορπιλίσει από την πρώτη στιγμή η Μαρίνα και η Τιτάνια... οι δυο θερινοί κινηματογράφοι του νησιού, που επιμένουν ακόμα.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΣΙΝΣΚΙ

2010-07-05T05:02:00.000-07:00

Η Πολωνία σύμφωνα με κάποιους οικονομολόγους θα έχει μέχρι το 2030 ξεπεράσει σε οικονομικούς δείκτες τη Γερμανία. Ηταν ήδη από τις λιγοστές χώρες της Ευρώπης, που ξεπέρασαν μάλλον αναίμακτα την κρίση. Τώρα που απαλλάχτηκε και από τα βαρίδια των υπερσυντηρητικών αδελφών Κατσίνσκι, το μέλλον της μοιάζει ακόμα πιο ευοίωνο.

Ημέρα ανεξαρτησίας

2010-07-04T08:57:00.000-07:00

Εννοούμε την πολυπόθητη ανεξαρτησία της Liverpool από τους Αμερικάνους ιδιοκτήτες, για την οποία διαδήλωσαν σήμερα περίπου 2.000 "κόκκινοι"!

Multi-kulti

2010-07-03T13:47:00.002-07:00

Είναι σίγουρα ενοχλητικό να βλέπει κανείς, με ποιό τρόπο επιχειρεί η Ανγκέλα Μέρκελ να εκμεταλλευτεί τις ποδοσφαιρικές επιτυχίες της εθνικής της για να ξεχαστούν οι δικές της πολιτικές γκέλες. Από την άλλη όμως η εθνική Γερμανίας είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα για το πόσο επιτυχής μπορεί να είναι μια ανοικτή, πολυπολιτισμική, σχεδόν πολυεθνική κοινωνία. Κεντίρα, Εζιλ, Ποντόλσκι, Κλόζε, Μπόατεγκ, Γκόμεζ είναι Γερμανοί που έφτασαν ψηλά επειδή τους έδωσε την ευκαιρία η χώρα που επέλεξαν ως πατρίδα... Και ας μην τους μπερδεύουμε με κάποιους "νοικιασμένους" μετανάστες Ολυμπιονίκες...

Μίζες για όλους

2010-07-02T03:24:00.000-07:00

Σε περίπου 800 εκατομύρια ευρώ το χρόνο εκτιμά η Διεθνής Διαφάνεια το ποσό που καταναλώνουν οι Ελληνες για την "διαφθορά της καθημερινότητας", δηλαδή λαδώματα και άλλα δωράκια. Μάλλον λίγα φαίνονται, αλλά αν υπολογίσουμε ότι το ποσό προέκυψε μετά από δημοσκόπηση, καταλαβαίνουμε το γιατί...

Η ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

2010-07-01T13:45:00.000-07:00

Μπορεί ο νέος Γερμανός πρόεδρος Κρίστιαν Βούλφ να είναι άχρωμος και άοσμος, αλλά τα media της πατρίδας του τρίβουν τα χέρια τους, επειδή θα έχουν να ασχολούνται με την νεαρότερη στην ιστορία "πρώτη κυρία" της χώρας, τη Μπετίνα, που έχει και τατουάζ στο μπράτσο... Καλορίζικη!

Α-ΠΕΘ-ανα πράγματα...

2010-07-01T12:24:00.000-07:00

Αφού λοιπόν επί εννέα μήνες παρέμειναν θεατές, αφού συνέχισαν να πληρώνουν τα golden boys του πάκη και του θοδωρή, τώρα υπόσχονται διαφάνεια και αξιοκρατία... Και κάνουν ΠΕΘ για λίγους κολλητούς. Οι υπόλοιποι θα πρέπει απλά να σιωπήσουμε για να γλυτώσουμε τα χειρότερα το Σεπτέμβριο... Αυτό θα πει σχέδιο...

Αυτό θα πει ανοιχτές και αξιοκρατικές διαδικασίες, που σέβονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτό θα πει αξιολόγηση και εκτίμηση της δουλειάς του εργαζόμενου...

Αυτό που καταρρέει σήμερα είναι ένα ολόκληρο κοινωνικό μοντέλο, που επιβλήθηκε χάρις και στην αγαστή συμπαράσταση της τηλεόρασης τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Μπορεί να έχει ακουστεί και ξαναγραφτεί αυτό αλλά είναι άλλο να το λες και άλλο να το βιώνεις. Και φυσικά είναι ευνόητο, ότι οι πρωταγωνιστές του, παλαιοκομματικές, αδηφάγες φιγούρες δεν είναι καθόλου μα καθόλου έτοιμοι να παραδώσουν τα όπλα.

Η ΕΡΤ θα πρέπει να ξεφύγει από την λογική, που την κατέτρεχε τα τελευταία χρόνια και που επεδίωκε να “παντρέψει” το λαϊκιστικό μοντέλο των ιδιωτικών καναλιών με την ελεγχόμενη ενημέρωση, που θα προβάλει μόνο τα καλά της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας. Το μοντέλο αυτό είναι αναχρονιστικό και φέρνει τραγελαφικά αποτελέσματα. Και φυσικά κανείς δεν μπορεί να περιμένει από τους ανθρώπους που το εμπνεύστηκαν και το υπηρέτησαν να το αλλάξουν οικειοθελώς.
Είναι προφανές ότι για να προχωρήσει μια εξυγίανση και να παρουσιάσει η δημόσια τηλεόραση ένα νέο πρόσωπο θα πρέπει να γίνουν ρήξεις με παγιωμένες αντιλήψεις, δομές αλλά και πρόσωπα. Διαφορετικά οποιαδήποτε προσπάθεια θα είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία.

Τρίτη και... καταιδρωμένη

2010-06-30T12:36:00.000-07:00

Ο εκλεκτός της Ανγκέλα Μέρκελ, Κρίστιαν Βουλφ εξελέγη με την τρίτη προσπάθεια πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και με σαφώς λγότερες ψήφους, από όσες διαθέτουν τα δύο κόμματα της συμπολίτευσης. Η μαυροφορεμένη και καταιδρωμένη χθες καγκελάριος μόνο άνετα δε μπορεί να νοιώθει πλέον...

Αόρατη προεδρία

2010-06-30T11:53:00.000-07:00

Αν δεν το είχατε πάρει χαμπάρι, ότι μέχρι σήμερα είχαμε ισπανική προεδρία της ΕΕ, δεν φταίτε εσείς. Ηταν μια από τις πιο αόρατες προεδρίες των τελευταίων ετών, χωρίς καμιά ουσιαστική πρωτοβουλία, δείγμα κι αυτό της γενικότερης κρίσης της ΕΕ. Τα προγνωστικά πάντως λένε ότι οι Βέλγοι, που αναλαμβάνουν τώρα, δεν πρόκειται να μας "τυφλώσουν" με τη δράση τους.

Θερινή ραστώνη

2010-06-29T03:04:00.000-07:00

Ο ξένος τύπος συνεχίζει να ασχολείται με το πότε και όχι καν με το αν θα χρεωκοπήσουμε, αλλά εμείς ευτυχώς έχουμε μπει σε κλίμα καλοκαιριού και όλα αυτά μας αφήνουν παγερά αδιάφορους...

About economic orthodoxy

2010-06-28T13:53:00.000-07:00

Paul Krugman on june 28th wrote:

In 2008 and 2009, it seemed as if we might have learned from history. Unlike their predecessors, who raised interest rates in the face of financial crisis, the current leaders of the Federal Reserve and the European Central Bank slashed rates and moved to support credit markets. Unlike governments of the past, which tried to balance budgets in the face of a plunging economy, today’s governments allowed deficits to rise. And better policies helped the world avoid complete collapse: the recession brought on by the financial crisis arguably ended last summer.

But future historians will tell us that this wasn’t the end of the third depression, just as the business upturn that began in 1933 wasn’t the end of the Great Depression. After all, unemployment — especially long-term unemployment — remains at levels that would have been considered catastrophic not long ago, and shows no sign of coming down rapidly. And both the United States and Europe are well on their way toward Japan-style deflationary traps.

In the face of this grim picture, you might have expected policy makers to realize that they haven’t yet done enough to promote recovery. But no: over the last few months there has been a stunning resurgence of hard-money and balanced-budget orthodoxy.

As far as rhetoric is concerned, the revival of the old-time religion is most evident in Europe, where officials seem to be getting their talking points from the collected speeches of Herbert Hoover, up to and including the claim that raising taxes and cutting spending will actually expand the economy, by improving business confidence. As a practical matter, however, America isn’t doing much better. The Fed seems aware of the deflationary risks — but what it proposes to do about these risks is, well, nothing. The Obama administration understands the dangers of premature fiscal austerity — but because Republicans and conservative Democrats in Congress won’t authorize additional aid to state governments, that austerity is coming anyway, in the form of budget cuts at the state and local levels.

Why the wrong turn in policy? The hard-liners often invoke the troubles facing Greece and other nations around the edges of Europe to justify their actions. And it’s true that bond investors have turned on governments with intractable deficits. But there is no evidence that short-run fiscal austerity in the face of a depressed economy reassures investors. On the contrary: Greece has agreed to harsh austerity, only to find its risk spreads growing ever wider; Ireland has imposed savage cuts in public spending, only to be treated by the markets as a worse risk than Spain, which has been far more reluctant to take the hard-liners’ medicine.

It’s almost as if the financial markets understand what policy makers seemingly don’t: that while long-term fiscal responsibility is important, slashing spending in the midst of a depression, which deepens that depression and paves the way for deflation, is actually self-defeating.

So I don’t think this is really about Greece, or indeed about any realistic appreciation of the tradeoffs between deficits and jobs. It is, instead, the victory of an orthodoxy that has little to do with rational analysis, whose main tenet is that imposing suffering on other people is how you show leadership in tough times.

And who will pay the price for this triumph of orthodoxy? The answer is, tens of millions of unemployed workers, many of whom will go jobless for years, and some of whom will never work again.

http://www.nytimes.com/2010/06/28/opinion/28krugman.html

Τράπεζα SIEMENS

2010-06-28T13:35:00.001-07:00

Μια δική της τράπεζα αποφάσισε να δημιουργήσει η Siemens στη Γερμανία, την Siemens Financial Services (SFS), η οποία δεν θα απευθύνεται -ευτυχώς- σε ιδιώτες αλλά σε μεγάλους πελάτες, στους οποίους και θέλει να προσφέρει διάφορες ευκολίες και υπηρεσίες χρηματοδότησης... Και εις ανώτερα!

Σφαλιάρα για το μικρό Νικολά

2010-06-28T12:34:00.000-07:00

Δεν είναι εύκολο να προβλέψει κανείς, αν η ομάδα των επενδυτών, που ανέλαβαν να στηρίξουν τη Le Monde θα μπορέσουν τελικά να τη σώσουν, αλλά τουλάχιστον είναι ευχάριστο που έφαγε τα μούτρα του ο Νικολά, που προωθούσε άλλον, φιλικό του όμιλο ως επίδοξο επενδυτή-αγοραστή.

Mehr-More: